De dood van een huisdier

Moko Een huisdier verliezen kan één van de meest pijnlijke ervaringen zijn die iemand in zijn leven heeft. We weten dat mensen soms hun meest intieme verhalen aan hun huisdier toevertrouwen. Vaak meer dan dat ze hun familie en vrienden toevertrouwen. We weten hoe belangrijk huisdieren voor mensen kunnen zijn. Mensen die niet in staat zijn om kinderen te krijgen, kunnen zelfs ouderlijke gevoelens voor hun huisdier voelen. Men kan enorm gehecht zijn aan zijn of haar huisdier. En als zo’n huisdier komt te overlijden, zijn de emoties intens.

Ik heb ooit een hond gehad, Sita, een bastaard, die ik uit het asiel heb gehaald toen ik op mezelf ging wonen. Ze was een deel van mijn leven tijdens mijn eerste echte relatie, tijdens mijn zwangerschap, de eerste 13 jaar van het leven van mijn dochter. Ze deelde alles met me. Haar afscheid woog dan ook zwaar. Het heeft zeker 15 jaar geduurd voordat ik er weer aan kon denken om een hond te nemen. Ik was mijn maatje kwijt en dacht er niet aan om een ander in haar plaats te stellen.

Dus deed ik het verder met de katten die er al tijdens haar leven waren. De eerste hiervan heb ik in laten slapen een paar maanden voordat mijn vader onverwacht overleed. Ik voelde me schuldig. Waarom? Omdat ik haar in had laten slapen? Nee, ik miste mijn kat veel meer dan mijn vader. En durfde het ook tegen niemand te zeggen. Want hoe kun je een dier meer missen als een mens?

En toch is dat mogelijk. Een huisdier maakt onderdeel uit van je dagelijkse leven. Ze geven je die onvoorwaardelijke liefde, zijn ontzettend trouw, maken onderdeel uit van jouw dagelijkse routine. Toch wordt het verdriet om een gestorven huisdier minder geteld. Vaak worden er opmerkingen gemaakt die het er niet beter op maken, zoals: “ik zou zo snel mogelijk een andere hond nemen, dan ben je hem zo vergeten.” Of “ Het asiel ziet vol met katten, meer als jij er in huis kunt nemen.” En deze opmerkingen laten je ook voelen dat je niet begrepen wordt in je verdriet. Vandaar dat het verdriet om een gestorven huisdier vaak een stil verdriet is, dat je alleen moet verwerken. Ook op je werk krijg je geen paar dagen betaald verlof om het verlies te verwerken. Nee, er wordt vanuit gegaan dat je gewoon doorgaat alsof er niets in je leven is veranderd.

Loutje

Dit artikel is dus niet alleen voor huisdiereigenaren die hun huisdier hebben verloren, maar ook voor hun vrienden en relaties. Om uit te leggen dat het verdriet om het verlies van een huisdier normaal is. En om uit te leggen dat het eigenlijk niet normaal is dat de sociale omgeving zo op het verdriet van een geliefd iemand reageert.

Ook de dood van een huisdier zul je moeten verwerken. Ook hiervoor moet je dus werk verrichten en afhankelijk van hoe hecht je band met je huisdier was, hoe zwaarder het werk zal zijn. Dat kost tijd en energie. Ook voor het verwerken van het verlies van een huisdier gelden de rouwtaken (zie het artikel op de website ) , voordat je weer verder kunt zonder je geliefde hond, kat, parkiet, konijn …….

Dus heb je een geliefd huisdier verloren, je verdriet en rouwproces is normaal. Neem er de tijd voor.

Voor degene die iemand kennen die een geliefd huisdier heeft verloren: Besef dat zo iemand een intens verdriet heeft om de dood van zijn of haar huisdier. Een half intens verdriet bestaat namelijk niet. Respecteer dat verdriet, zoals je dat ook zou doen met iemand die een naaste heeft verloren.

Advertenties

225 thoughts on “De dood van een huisdier

  1. Willeke 14 januari 2017 / 2:05 pm

    Dank je wel dat jullie je verhalen hier verteld hebben, alhoewel ze heel verdrietig zijn. Het geeft me het gevoel dat ik niet alleen sta in mijn verdriet …

    Afgelopen woensdag bij de dierenarts gehoord dat mijn shih tzu Simba niet lang meer heeft … ineens wilde hij zijn koekjes niet meer eten en bij onderzoek bleek hij een grote en een kleinere tumor helemaal achter in zijn mond (gehemelte/kaak) in een agressieve vorm.

    Het voelt of een deel van mij gaat sterven … weet me echt geen raad.
    Ik heb het hondje ruim 10 jaar geleden gekregen toen hij half jaar oud was. Ben chronisch ziek, bijna altijd thuis dus hij betekend alles voor me. Heb 10 maanden niet kunnen lopen en toen lag hij 24 uur per dag naast mij.
    Ik wilde altijd al graag een hondje maar omdat ik ziek ben durfde ik het nooit aan dus was ik dolgelukkig dat hij op mijn pad was gekomen en dat het zo’n makkelijk hondje was.

    Nu probeer ik zoveel mogelijk te genieten van hem maar mijn hart breekt en ik kan er niets aan doen dat ik veel huil …
    Vanaf vandaag kan hij niet meer blaffen, heeft al pijnstilling, maar eet wel nog graag zijn bakje zacht vlees en loopt ook nog kwispelend een klein rondje.
    Ik wil hem nu geen minuut meer alleen laten want wil dat hij niet alleen is als hij gaat …
    het enige wat ik nog voor hem kan doen is hem wat verwennen, knuffelen en zorgen dat hij geen pijn heeft …
    Ik hoop echt dat ik hem in mijn armen kan houden als zijn tijd daar is want ik wil er tot het laatste voor hem zijn, zoals hij er altijd voor mij geweest is …

    • Filip 6 februari 2017 / 10:41 pm

      Hallo Willeke,hoe is het ondertussen verlopen?Alvast al de sterkte gewenst!Wij hebben exact hetzelfde hier.Onze flinke meid is vrijdag ingeslapen na woekerende tumor.Wacht er niet te lang mee,een goede raad!Het is hard,zeeeeer hard,maar je diertje laten afzien,dat nooit.

      • Willeke 19 februari 2017 / 1:46 pm

        Hallo Filip, allereerst wil ik jullie (en alle anderen) heel veel sterkte wensen na het verlies van jullie huisdier.
        Ook wil ik mijn excuses aanbieden voor mijn late reactie …

        Mijn manneke is er nog en ik twijfel erg over de beslissing wanneer het genoeg is …

        Na een paar dagen niet geblaft te hebben (berichtje van 14 januari) ging het opeens beduidend beter met hem. Hij loopt zijn rondje, eet zijn bakje lekker leeg en staat naast me zodra het woord “koekje” valt.
        Dus ik dacht dat de slechtere periode misschien te wijten was aan de narcose die hij heeft gehad om zijn mondje te kunnen onderzoeken ?

        Vrijdag ff met hem naar de trimsalon geweest voor wat kleine noodzakelijke plukjes weg te knippen en daar waren ze verrast dat het zo goed ging met hem …

        Gistermiddag heb ik hem meegenomen naar een verjaardag (want ik laat hem absoluut niet meer alleen sinds de diagnose) en daar stond iedereen verbaasd hoe goed het nog met hem ging ….

        En vannacht schrok ik me wezenloos toen ik bloed op zijn vachtje ontdekte wat uit zijn mondje gesijpeld was toen hij sliep, dus vanaf vannacht verliest hij telkens wat bloed uit zijn mondje … niet veel, want door het speeksel lijkt het natuurlijk meer, maar toch …

        Ik overweeg om morgen de dierenarts aan huis laat komen om hem in te laten slapen … ook al is die dag mijn zoon jarig en ik de dag erna … misschien is het beter om niet te wachten tot het echt mis gaat … (en mijn zoon vind het niet erg dat het op zijn verjaardag is)

        Iedereen zegt dat je op een gegeven moment zeker weet dat je het juiste doet … helaas voel ik die zekerheid niet ….

        Groetjes van Willeke

  2. Marga 15 januari 2017 / 3:39 pm

    Hallo Filip.

    Mowgli heeft niet duidelijk laten weten dat het genoeg was. Haar gedrag maakte mij juist erg onzeker en voor mij onmogelijk om de beslissing te nemen. Het ene moment lag ze triest uit haar ogen kijkend te jengelen op haar matras en het volgende moment ging ze te keer tegen iemand die voor het huis langs liep. Of ze kwam er aan gelopen met een speeltje om met mij te spelen, het ene moment was ze doodziek alles bij elkaar aan het braken en het andere moment lag ze heerlijk ontspannen op haar rug te slapen.
    Ik wilde Mowgli ook niet meer te lang alleen laten, ik moet er niet aan denken dat ze zo ziek was geworden als ik niet thuis was geweest. Toch kun je soms niet anders, er moeten boodschappen worden gedaan en ik ben alleen met Balou en de katten.
    Balou is trouwens ook een hondje van alle dag, hij is geboren met een ontbrekend tussenschot tussen twee hartkamers en de rechterkant van zijn hart is vergroot. Hij zou maar twee jaar oud worden volgens de cardioloog maar hij is inmiddels bijna vijf. Het gaat goed met hem, toch ben ik als de dood dat hij er nu ook ineens tussen uitknijpt. Maar ik moet hier niet te veel bij stil staan anders maak ik het mij zelf wel heel erg moeilijk. Met Balou heb ik ook wel eens wat jij omschrijft, dat hij niet reageert en ik denk, dat was het dan en meneer dan ineens vrolijk onder zijn deken komt uit gekropen, een hartverzakking bezorgen ze je op zo’n moment.
    Ik heb na het plotselinge overlijden van mijn twee jarige bordeauxdog ook vrij snel een andere hond in huis gehaald, dit was Mowgli. Het is indertijd een goede beslissing geweest, natuurlijk was mijn verdriet niet weg maar zo’n pup bracht wel afleiding.
    Die afleiding zoek ik nu in poetsen en boenen en natuurlijk in de katten en Balou, hij word nu helemaal een klein verwent hondje.
    Ik schiet nog regelmatig vol maar weet dat ik gewoon de tijd nodig heb om dit grote verlies een plekje te geven.

    Groetjes Marga.

    • Filip 1 februari 2017 / 11:02 am

      Hallo Marga en alle anderen hier,

      Sorry sorry sorry voor deze late reactie!Ik dacht al zo van ‘er komen geen reacties meer hier’.Tot ik de knoppen ‘older reactions’ en ‘newer reactions’ zag staan.Ik moest dus gewoon de knop ‘newer reactions’ indrukken om de laatste reacties te zien,hoe dom zeg…Enfin,nu we dit weten…Dank voor de reacties.Marga,ja het is heel raar momenteel.Onze meid is nog in leven,maar de tumor breidt zich razendsnel uit nu.Terwijl hij eerst aan de zijkant op haar kaakje zat,gaat hij nu ook naar de bovenkant van haar hoofdje.Het is dan ook ernstig aan het zwellen momenteel.We denken niet dat ze veel pijn heeft,maar ze is wel kalmer dan anders.We houden de zaak goed in de gaten en zullen moeten ingrijpen wanneer nodig.’Gelukkig’ zit ik thuis met rugproblemen(die zijn het minste van m’n zorgen momenteel)Het is zo onwezenlijk te weten dat we ze moeten afgeven.Ik denk ook veel aan ieders situatie hier,we staan allemaal voor hetzelfde,de ene is reeds heengegaan,en de andere staat er voor.Ik ben bezig alle foto’s van de PC in één mapje te steken(staan nu overal een beetje op de computer)want zelf kan ik hier niet naar kijken als onze lieve meid er niet meer is en de pijn is te groot..Dat mapje bewaar ik wel voor altijd,zoveel is zeker.Ik denk niet dat we nog lang te gaan hebben met haar.Vuile rotkanker!!We hadden ook een andere hond overwogen,maar het is afwachten wat haar broer zal doen.Mist hij haar te erg,of gaat hij net blij zijn,want dan is hij de baas.Net zoals bij jou ligt ze soms neer in de bench of op de sofa,en een andere keer gaat ze tekeer als er iemand voorbijgaat op straat.Dat is dus herkenbaar.We hebben sinds vorige week een nieuwe huisgenoot,een verstoten parkietje van een paar weken oud.Zorgt toch voor een beetje afleiding. Ik hoop dat je met Balou het geluk hebt dat je hem nog een paar jaartjes kan bij je houden.Ik ga afsluiten nu,even naar beneden kijken hoe het met onze meid staat.Nogmaals dank voor de verhalen en de steun iedereen!Tot gauw.

  3. Frank VdV 30 januari 2017 / 2:39 am

    Na het overlijden van Poes op 28 november heb ik daar heel erg van afgezien. Het gemis en verdriet is onbeschrijflijk en te groot voor mij, als alleenstaande. Omdat het zo niet meer verder kon, heb ik besloten een nieuw katje in huis te nemen. Op 14 januari mocht ik eindelijk een kitten gaan ophalen in een asiel. Ik had haar drie weken voordien gevonden in een asiel, maar er moest nog een hele rompslomp gebeuren. Het beestje bleek dan toch een vrouwtje te zijn in plaats van een kater (een kattin was eigenlijk wat ik wou dus ik was blij dat het dan toch geen katertje was). De naam voor het beestje had ik al in mijn hoofd: Balou. Dat Balou een vrouwtje is kan me geen donder schelen: ze heet Balou. Ik zie me 14 dagen geleden nog thuis komen met het angstige beestje, de eerste dagen kroop ze weg in een klein hoekje en zag ik haar niet, zo bang was ze van de nieuwe omgeving en van mij. Als ik contact probeerde te maken, dan blaasde ze boos naar mij. Gelukkig zijn er Catisfactions (een soort snoepjes van Whiskas). Nu, 2 weken later, dit weekend heeft ze vriendschap met mij gesloten en komt ze spontaan bij mij om geaaid te worden, ook loopt ze niet meer bang van mij weg, komt zelfs vanzelf bij mij liggen in de zetel (thanks Catisfactions!). Het ziet er naar uit dat we 2 dikke, dikke vriendjes gaan worden. Tot op heden mocht ze enkel in de woonkamer en de keuken, dit weekend mocht ze zelf eens op verkenning gaan in de rest van mijn huis. Op enkele dagen tijd is het volledig gekeerd: van een angstige, boze kat naar een zeer aanhankelijk diertje. Ik ben in mijn nopjes, het komt helemaal goed. Zaterdag was een treurige dag: Poes was exact 2 maanden dood (ik mis haar nog steeds, maar kan het ondertussen al een klein beetje een plaats geven). Balou is ook aanhankelijk maar ook nog jong, dus een echt speelvogeltje. Er is al een bloempot gesneuveld en ook de planten moeten er stuk voor stuk aan geloven, maar dat heb ik er graag voor over, ik kan daar niet kwaad op zijn. Als ze zit te spelen met kattenspeeltjes gaat ze zodanig op in haar spel, dat ze zit te miauwen. Echt raar om te zien, eerst dacht ik dat er iets mis was toen ik haar hoorde janken, toen ik ging kijken zat ze gewoon te spelen. En wat mij nog het meest verbaasd heeft: 14 dagen geleden kwam ik thuis met een klein kitten en ze is al zoveel gegroeid, ze is op 14 dagen tijd al even groot als Poes (Poes was atlijd een klein, fijn kattinnetje). Het gaat helemaal goed komen en we gaan 2 hele dikke vrienden worden, maar de typische gewoontes en karaktereigenschappen van Poes heeft ze niet, zij heeft er andere. Al bij al is Balou toch geslaagd,vind ik. Balou, mijn nieuwe huisgenoot en kameraadje. Heb haar vandaag al het grootste gedeelte van de dag overvloedig moeten strelen, komt spontaan naar mij toe. Ik kan eindelijk ook weer verder in het leven, thanks Balou, love you.

    Frank

    • Marga 30 januari 2017 / 8:24 am

      Hallo Frank.

      Zo zie je maar weer dat je nieuwe huisgenootje voor afleiding zorgt.
      Veel geluk met Balou.

      Groet Marga.

    • Judith 30 januari 2017 / 8:49 am

      Beste Frank,

      Tranen in mijn ogen bij het lezen van je bericht en hoe mooi toch om te mogen ervaren dat je met al je liefde al op zo’n korte tijd zoveel bereikt hebt bij haar. En het geeft me hoop, hoop om misschien toch zelf ook ervoor te gaan. Ondanks dat het nog zoveel pijn doet dat ons mannetje 8 en een halve maand geleden zo plotseling is overleden (mijn verhaal staat hier eind mei 2016). De stilte in huis blijft ondraaglijk.

      Ik hoop dat Balou je heel veel liefde, warmte en vreugde mag brengen. Maar dat doet ze al, zo te lezen.

      Groet
      Judith

    • Suus 30 januari 2017 / 10:53 pm

      Heel veel geluk met Balou, mooi om te lezen!!liefs Suzanne

    • Filip 6 februari 2017 / 10:38 pm

      Groot gelijk Frank dat je een ander diertje in huis hebt gehaald.De ene persoon heeft veel tijd nodig om er overheen te komen,en een ander diertje is niet aan de orde,en sommigen willen zo snel mogelijk een ander diertje in huis halen.Ik behoor ook tot die tweede klasse.Zelfs al kan het nooit voor vervanging van je vorige diertje zorgen,de afleiding is er dan toch.Wijzelf hebben nog één hond nu,de vorige is vrijdag ingeslapen.We zijn er kapot van en haar broer loopt helemaal verloren.Helaas heeft hij het niet zo voorzien op andere honden,dus zijn we genoodzaakt om er geen meer bij te nemen voorlopig.Waren er maar al een paar maanden voorbij.Deze pijn is niet te harden.

  4. Filip 2 februari 2017 / 11:48 pm

    Beste mensen,

    Morgen vrijdag is het zover.Het moment waar geen enkele dierenliefhebber zit op te wachten.Na enig overleg tussen mijzelf en m’n vrouwtje hebben we besloten om onze kleine meid te laten verlossen uit haar lijden.Niet dat ze echt pijn heeft,maar de tumor op haar kaakje begint nu erg snel haar hele linkerkant van haar hoofdje in te palmen,en onder haar linkeroogje is er een ‘putje’ gekomen,ik kan het niet beter uitleggen dan dat.Het is op die plaats een beetje ingevallen.Op een paar dagen tijd is er dit allemaal bij gekomen.Ze eet wel nog heel erg goed,en vooral ’s morgens is ze speels zoals vanouds.Ze ‘knort’ ook constant,vooral als je ze knuffels geeft.We hebben besloten dat we niet verder meer willen gaan.Voor die paar dagen/weken dat we ze nog langer kunnen bij ons houden waarbij haar toestand zienderogen zal verslechteren,neen dat hoeft niet.We hebben hier nog een paar pilletjes Kalmivet liggen,dat zou misschien de rit naar de DA al een stukje kunnen verzachten,ze worden daar zo heel suf van.We gaan ook proberen(ik denk niet makkelijk;maar we gaan toch op de tanden bijten) om bij haar te blijven tot ze vredig vertrekt.Dat zijn we haar verschuldigd denk ik.Je laat je diertje toch niet zomaar achter bij de DA?Ze zijn je ook een heel leven lang trouw geweest.Ondanks het feit dat we nog een hond hebben(zijn twee van dezelfde nest),zal het uitermate leeg en triest worden zonder haar.Ze was steeds mijn oogappel,en was net iets aanhankelijker dan haar broer.Ze zou me ook met alles wat mogelijk was verdedigd hebben als mens of dier me aanviel.We zullen haar heel hard missen,dat staat vast.Afwachten hoe haar broer zal reageren de komende dagen.Het leven is niet eerlijk soms…

      • Filip 3 februari 2017 / 3:40 pm

        Dank U wel daarvoor.Het zal een lange lijdensweg worden,maar dat is zo bij iedereen die z’n diertjes nauw aan het hart draagt.Binnen een uurtje gaan we er mee vertrekken.

  5. Marga 3 februari 2017 / 6:43 pm

    Heel veel sterkte vandaag en de komende tijd.

    • Filip 4 februari 2017 / 11:58 am

      Dank U wel Marga,het is echt onwezenlijk momenteel.De rit naar de DA gisteren,haar veelzeggende blik in de oogjes en het moment dat de verdoving begon in te werken,gelukkig heel snel.De hele euthanasie duurde amper een minuut.Ze was heel stilletjes vooraf.Geen piep,geen blaf…alsof ze het wist.We hebben daarnet haar bench weggenomen,en haar broer loopt zenuwachtig rond.Hopelijk is dit binnen een paar dagen over.Nu begint de lange lijdensweg om het proberen te verwerken.Veel tranen en emotionele buien zijn de orde van de dag.Gelukkig zit ik thuis met rugproblemen,al vallen die in het niet met het psychische leed dat we hebben.Oh mijn God,wat missen wij haar hard.Om een mens heb ik tot op heden nog nooit zo hard pijn gehad.Ik hoop dat de scherpe kanten er snel af gaan,want dit is niet uit te houden.Alles doet ons denken aan haar.We hebben haar favoriete speeltje (een dik stuk touw met knopen in)meegegeven om samen met haar te cremeren.Ze speelde hier toch zo erg graag mee.Elke ochtend als we opstonden kwam ze fier met haar speeltje voor ons paraderen.

      • Marga 5 februari 2017 / 2:00 am

        Hallo Filip.

        Het is moeilijk om woorden te vinden die wat troost kunnen bieden, die zijn er eigenlijk gewoon niet. Wel kan het helpen om te zien dat er hier velen zijn die de pijn begrijpen en kennen die jullie nu voelen.
        Ook al weet je dat het zo beter voor haar is het maakt het gemis niet makkelijker.
        Ik hoop dat haar broer ook weer tot rust komt maar die zal haar zeker nog wel een tijdje blijven zoeken. Mowgli is nu bijna een maand weg en nog steeds zit Balou regelmatig naar de plek waar ze altijd lag te staren. Ook de alleen achter gebleven hond heeft zijn tijd nodig om aan het verlies van zijn maatje te wennen.
        Nu komt voor jullie het verwerken en dit heeft zijn tijd nodig. Alles herinnert aan haar wat het gemis alleen erger maakt, herinneringen worden ooit mooi en dierbaar maar nu zijn ze alleen pijnlijk en confronterend met het verlies. Het is ook niet raar dat je tot nu toe niet zo veel pijn hebt gehad om het verlies van een mens. Een hond heb je meestal veel meer om je heen dan de meeste mensen, dus die aanwezigheid mis je. En je kunt een speciale band met je hond hebben wat het gemis erger maakt. Ik ben alleen met mijn honden hier door was de band met Mowgli anders en hechter geworden dan in de tijd dat mijn kinderen nog thuis woonden.
        Ik weet niet of dit voor jullie ook zo zal gaan voelen, maar voor mijn gevoel is Mowgli weer een beetje thuis gekomen toen ik de urn heb opgehaald bij het crematorium.

        Ik kan alleen nog maar zeggen, ik ken de pijn die jullie nu doormaken en wil jullie dan ook alle sterkte toewensen.

  6. Filip 5 februari 2017 / 4:03 pm

    Hey Marga,

    Er zijn inderdaad weinig of geen woorden die kunnen troosten,dat klopt.Ja,haar broer heeft het pas echt door nu denken wij.Gisteren at hij nog goed,maar vanmorgen is hij in staking gegaan.Hij lag doelloos voor zich uit te staren in de zetel.Het arme dier.Hij zal net zoals wij inderdaad ook de tijd nodig hebben.Daarnet begon hij toch terug een beetje eten op te nemen.En ja,zoals je zegt,als je heel veel alleen bent met je diertjes zoals jij ook met Mowgli wordt de band echt heel hecht.Ik zit nu al een jaar thuis met de gezondheidsproblemen,en dat merk je echt.Ze zijn veel aanhankelijker en gevoeliger.Als ik mijn jas aandoe om even weg te gaan is het net of ik ga nooit meer terugkomen.Laat ons hopen dat ik het aankan van die urne…afwachten.Mijn vrouwtje heeft naar de DA gebeld deze morgen omdat ik toch nog graag een nagel zou hebben gehad.Zo die lange nagel,op de zijkant van haar pootje.Ik denk daar dan een klein gaatje in te maken,en dat aan een kettinkje rond m’n nek te hangen;ALS ik het aankan tenminste,maar zoals m’n vrouwtje zegt,of je het nu omdoet of niet,je zal altijd spijt blijven hebben dat je haar nagel niet hebt gevraagd aan de DA als je dat toch al overwoog.Dus gingen ze hem bezorgen,samen met de urne,waarschijnlijk nu donderdag.Dit forum geeft toch een beetje steun aan allen die in hetzelfde schuitje zitten,en dat is best wel fijn in deze duistere periode!Nogmaals dank voor het luisterende oor iedereen,en nog een fijne dag voor allen.

  7. John 10 februari 2017 / 2:46 pm

    Allereerst wens ik iedereen hier sterkte met het verlies van jullie huisdier. Jullie verhalen laten me niet onberoerd en regelmatig moet ik een traan wegvegen. Vandaag is het 2 jaar geleden dat mijn liefste vriend en kameraad Moody kwam te overlijden. Een trotse kater van ruim 5 jaar, lief en leed heb ik met hem gedeeld .. mijn ventje, mijn kameraad. De pijn is minder geworden, het verdriet is gebleven. Het is een dag met een zwart randje, maar ook een dag om met een glimlach enkele fotos en videos te bekijken. Wij hebben samen veel plezier gehad. Vanavond steek ik een kaarsje voor je op. Veel liefs man … voor altijd in mijn hart.

  8. Filip 10 februari 2017 / 8:03 pm

    Hallo John,

    Dank voor je bemoedigende woorden.Het is inderdaad zoals je zegt,het verdriet blijft.Je zal Moody nooit meer vergeten,zoveel is wel zeker.Het zijn allemaal onze kindjes,onze oogappels,iets wat sommigen niet snappen.Vandaag is het exact één week geleden dat we onze lieve schat hebben laten inslapen.Het is één van de slechtste weken geweest in mijn leven.We missen haar zó verschrikkelijk hard,het heeft geen woorden.Haar broer heeft bijna vier dagen niks gegeten,nu begint hij er wat door te komen,ook al omdat ik overdag veel met hem bezig ben en een mooie wandeling ga maken.Hij is z’n zussie kwijt waarmee hij is opgegroeid.Foto’s bekijken kan ik niet op het ogenblik.Daarvoor is het verdriet nog veel te groot.Misschien later,en dan nog.Normaal verwachten we volgende week haar urne bij ons thuis.Afwachten of ik dat zal aankunnen…Nog heel veel sterkte iedereen.He doet eens goed om met lotgenoten te praten via deze weg.Nog een fijn weekend iedereen.

  9. Marga 11 februari 2017 / 5:32 pm

    Hallo Filip.

    Ik ben het met je vrouw eens, ook al zal je de nagel nooit gaan dragen je hebt hem dan wel.
    Ik heb zelf wat haar bewaard dit gaat iemand gebruiken om een herinnering aan Mowgli van te vilten en ik heb haar pootafdruk op mijn arm laten tatoeëren.
    Het verdriet zal idd nog wel een tijd blijven, iedere maandag sta ik net als jij op vrijdag weer bij het overlijden stil de pijn is die dag heviger. Mowgli is er inmiddels een maand niet meer haar stervensdag was ook zo’n dag die extra moeilijk is.
    Ik hoop dat je achter gebleven hond zijn verlies ook een beetje verwerkt maar natuurlijk heeft dit zijn tijd nodig.
    Veel sterkte als ze de urn komen brengen, voor mij voelde het halen van de urn een beetje als, ze gaat weer mee naar thuis ook al gaat het om haar as.

    Ik wil iedereen hier sterkte toewensen.

  10. Filip 13 februari 2017 / 7:56 pm

    Hallo Marga,

    Vandaag belde de DA met de melding dat de urne teruggebracht was door het crematiecentrum.Het duurde zo lang omdat ze eerst het geld op hun rekening moeten hebben,iets waar toch een paar dagen over gaan.En gelijk hebben ze eigenlijk.Ik had een hoekje vrijgemaakt waar de urne kan staan,op de houten balk boven de kachel,eigenlijk naast het plekje waar haar bench altijd heeft gestaan.Ik heb direct een theelichtje aangestoken naast de urne.Ik heb er een dubbel gevoel bij.Langs een kant is ze een heel klein beetje terug thuis,maar aan de andere kant weet ik dat we ze nooit meer terug gaan zien.Heel confronterend.Het stuk nagel van haar had de DA op vraag mee gegeven aan mijn echtgenote,maar ik zelf kan het nog niet aan om die te zien.Zit veilig opgeborgen in de kast.Als ik denk dat de tijd rijp is,ga ik er een klein gaatje in maken,en zo met een kettinkje rond m’n nek hangen.Dan heb ik ze ook heel dicht bij mij in gedachten.Mijn echtgenote had ooit ook beide honden hun pootafdrukken op haar rug laten zetten,net zoals jij hebt gedaan met het pootje van Mowgli.De andere hond bij ons is al een stukje beter,maar ik ben er dan ook relatief veel mee bezig,zoals wandelen enz…Ook zij moeten het op hun manier verwerken natuurlijk.Ik geloof nooit hoe sommigen zeggen dat een dier geen emoties heeft,of toch niet lang,om gewoon met z’n leven door te kunnen gaan.Een dier is véél slimmer en emotioneler dan de mensen kunnen denken.Jij ook nog heel veel sterkte,evenals alle andere droevige baasje die hun oogappel zijn verloren.We hebben allemaal één ding gemeen.Ze zitten voor eeuwig en altijd opgeborgen in een speciaal plekje in ons hart..

  11. Marga 19 februari 2017 / 5:49 pm

    Vandaag zou Mowgli twaalf jaar zijn geworden. Ik dacht dat ik het verlies van mijn hondenmeisje enigszins een plekje heb gegeven maar vandaag is zo’n dag dat het gemis extra hard aankomt. Ik maak altijd werk van de verjaardagen van de honden en ook al werden en worden ze altijd verwent de extra aandacht en verwennerij op deze dag werd en word altijd gewaardeerd. Vandaag brand ik maar kaarsjes bij haar urn en is ze doorlopend in mijn gedachten.

    Ik mis je mijn liefste hondenmeisje.

    • Willeke 19 februari 2017 / 6:27 pm

      Heel veel sterkte !

  12. Filip 25 februari 2017 / 2:28 am

    Hoi Marga,

    Alvast alle sterkte!Vandaag exact drie weken geleden dat we onze lieve meid lieten inslapen.Het blijft knagen..Wij branden ook elke avond een kaarsje aan haar urne.We missen ze allemaal even hard denk ik,het is een stuk van ons leven dat wegvalt,en dat is zo onwezenlijk soms…

  13. Marga 22 maart 2017 / 2:35 pm

    Het is al een tijdje geleden dat ik hier ben geweest.

    Bedankt Filip en Willeke voor jullie reactie op de dag dat Mowgli twaalf geworden zou zijn.

    Inmiddels zijn we al een tijdje verder, Mowgli is er al twee en halve maand niet meer en hoe raar dit soms ook voelt het leven gaat gewoon door. Ik had nog steeds geen 100% vrede met het inslapen van Mowgli, ik vroeg mij stiekem af of we niet toch nog de pijnstilling hadden moeten verhogen. Dit gevoel was over toen ik het filmpje weer onder ogen kreeg die ik de dag voor het overlijden van Mowgli had gemaakt om mijn dochter te laten zien dat het niet goed met Mowgli ging. Op het filmpje is zo duidelijk te zien dat Mowgli leed, al mijn twijfels waren voorbij dit was het enige juiste wat we nog voor haar hebben kunnen doen. Ik heb het sinds dien ook iets van mij af kunnen zetten, ik heb er vrede mee al blijft het gemis wel onveranderd groot.

    Omdat Balou raar gedrag vertoonde sinds het overlijden van Mowgli, ben ik op zoek gegaan naar een pup van een klein ras in de hoop dat zij Balou wat afleiding zou geven. Ik heb een pup gevonden die nog te jong was om het nest te mogen verlaten. Zo heb ik een tijdje kunnen wennen aan het idee dat er een andere hond in huis bij kwam. Inmiddels is Lotus hier alweer een paar weken en ik kan zeggen dat ze voor afleiding zorgt. Al staat Balou zo af en toe nog wel te staren naar de plek waar Mowgli altijd lag, maar dit is toch al veel minder geworden. Van de week hoorde Balou kerkklokken op de tv, hij was even weer onrustig en gefixeerd op de plek waar Mowgli altijd lag. Mowgli zette altijd een keel op (net wolven gehuil) als ze de kerkklokken lang hoorde luiden b.v.b. bij een begrafenis. Dus dit gehuil miste Balou duidelijk maar ook voor Balou gaat het leven verder, het gaat nu weer beter met hem.

    Ik wil iedereen die het moeilijk heeft sterkte toe wensen.

    • Filip 26 april 2017 / 11:46 am

      Hallo Marga,

      Sorry voor de late reactie.Door computerproblemen heb ik deze moeten formatteren waardoor ik ook alle favorieten kwijt was,waaronder deze website.Eindelijk teruggevonden!Ik lees dat je een nieuwe pup hebt,dat is altijd een goede afleiding,al kan die nooit je vorige hond vervangen.Ik kan me voorstellen dat Balou Mowgli nog steeds mist,ik kan dat aan de onze ook zien.De echte treurperiode is wel voorbij bij hem,we zijn er sinds haar dood ook veel mee bezig ter afleiding.Vandaag kreeg ik weer een huilbui toen ik toevallig een foto zag waar ze al erg ziek was.Ik kon de tranen niet meer bedwingen.De derde mei is onze lieve meid alweer drie maanden van ons heengegaan,maar ik mis haar nog even hard als in het begin.Aan iedereen alle sterkte bij het verlies van jullie oogappel!

  14. jacqueline van de geer 30 april 2017 / 11:27 am

    wat een mooie site, ik heb mijn lieve mooie grijze poes gisteren in laten slapen, ik mis haar vreselijk, moet het allemaal nog verwerken, ze is twaalf geworden en was een zachtaardige lieve knuffelaar.het is in drie dagen tijd afgegleden, comateus, met veel drugs en infuus opgeknapt, maar in pijn met een kapot en zwaar ontstoken pancreasje en de vooruitzichten waren niet goed, het was zo een zware beslissing, ik hoop dat ik haar mooie jaren heb kunnen geven, ze was een rescue en pas een jaar toen ik haar adopteerde, rust zacht lieve pooky!

  15. Marja 4 mei 2017 / 8:46 pm

    Op 20 april hebben wij Ties in moeten laten slapen. Hij is 14 jaar en 7 maanden oud geworden. Ik mag daarom niet klagen maar omdat we zo lang samen geweest zijn, is het zo ontzettend moeilijk dat hij er niet meer is. Hij was op. Verstandelijk weet ik dat wij het beste voor hem gedaan hebben maar wat mis ik hem!! Ik was veel thuis en we hadden zo onze eigen gewoontes die er door de jaren heen ingesleten waren. Soms ruik ik hem nog. 14 dagen is natuurlijk pas kort maar ik huil nog dagelijks. Volgens mij rouw ik echt. Weinig mensen die dat begrijpen, helaas😰

    • Willeke 4 mei 2017 / 10:37 pm

      Oh wat jammer dat er in je omgeving weinig mensen begrip hebben. Jouw rouw is echt en je moet er ook gewoon echt de tijd voor nemen.
      Huil gewoon als je er behoefte aan hebt, met de tijd zal de pijn minder worden als je nu de tijd voor je verdriet neemt.

      Misschien een tip die je kan helpen : mijn hondje is ook kortgeleden overleden en ik heb toen hij 1 week dood was een kaarsje aangestoken en 1 uur lang alle herinneringen aan hem opgeschreven (bel en telefoon uit en iedereen gewaarschuwd me niet te storen 🙂

      Dit was eigenlijk net als een afscheidsdienst en het heeft me heel erg veel rust gegeven … hoop dat je er iets aan hebt …

      Ik wens je heel veel sterkte.

      • Marja 5 mei 2017 / 3:04 pm

        Beste Willeke,

        Dat vind ik een goed idee om een soort van sfscheidsdienst te houden. Dat ga ik ook doen, binnenkort. Herinneringen ophalen aan ons hondje is niet moeilijk. Gisteren foto’s gekeken, we hebben er een paar honderd. Ik ga denk ik een mooi fotoalbum samenstellen. Inmiddels heb ik ook zijn pootafdruk op mijn arm laten tatoeeren. Hét pootje wat hij tegen het glas hield toen we hem bij de fokker gingen bekijken. Op slag verliefd en hem meegenomen. Hij was de laatste uit het nest en ik geloof dat hij op ons gewacht had.

        Dank je voor je reactie!!

  16. FRANK VDV 4 mei 2017 / 9:57 pm

    Ik weet maar al te goed hoe het voelt om jullie vierpotige huisgenoot te verliezen. Poes is nu meer dan 5 maanden dood en er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk of haar mis. Het wordt nu stilaan beter en warmer weer, daar kon ze zo van genieten, dan lag ze op haar rug te rollen op de oprit van blijdschap. Ondertussen is Balou hier al bijna vier maanden. Het kleine kitten is ondertussen opgegroeid tot een prachtige kattin. Het is ook wel een aanhankelijke en zeer speelse huisgenoot. Ik zou haar niet willen missen, maar… ’t is poes niet. Ze is zo verschillend. Het verdriet en gemis is al een klein stukje gesleten, maar ’t gaat zo tergend traag. Ik blijf poes missen, en het idee dat ik haar in geen miljoen jaar nog ooit terug zie doet verdomd pijn.

    • Marja 5 mei 2017 / 3:08 pm

      Beste Frank,

      Dank je voor je reactie. Ik denk dat we elkaar wel ooit weer zullen ontmoeten. Ik ben niet religieus maar dit geloof ik dan toch wel. Of wij ooit nog een nieuwe hond nemen, weet ik niet. Ties was uniek en ik ben bang dan toch te gaan vergelijken. Ik koester hem in mijn hart en zijn linker voorpoot op mijn arm. Zijn urn staat op de plaatst waar hij altijd voor het raam lag. Ik hoop dat het verdriet slijt, ik er een soort van vrede mee kan hebben. Het gemis zal echter blijven. Zeker bij het thuiskomen in een leeg huis. Dat vind ik heel lastig….

      Jij ook sterkte!!

      • FRANK VDV 5 mei 2017 / 10:00 pm

        Dag Marja. Precies dat thuiskomen in een leeg huis was iets waar ik niet mee om kon gaan, en daarom heb ik een nieuwe kat in huis gehaald… maar dat is ook erg wennen. Eigenlijk bestaat er geen goede oplossing om om te gaan met het verlies van een dier.

  17. stefan 28 mei 2017 / 2:26 am

    Weet niet goed hoe te beginnen. Want sinds 23/5 staat mijn wereld en leven zo goed als stil. Toen is heel onverwachts mijn 14j kater Proton heen gegaan. Wilde net een hapje eten toen hij met een schreeuw in elkaar zakte en braakte. Ik nam hem direct vast want dacht dat hij zich in iets verslikt had, later bleek dat hij een epilepsie aanval gehad heeft. Alles ging zo snel en in amper 5 minuten was hij weg. Is sinds gisteren weer thuis alleen niet zoals ik hem gewoon was. Heb nog een kater van bijna 3 die ik anderhalf jaar geleden adopteerde van een vriend, maar ik heb daar niet dezelfde band mee als met heengegane kater. Ik zorg er goed voor daar niet van maar het doet zo raar om maar 1 te moeten roepen, 1 etensbakje te moeten vullen… Het is gewoon mijn grijze kleine niet. Mijn grijze koning hing aan mij vast sinds hij een kitten was terwijl de andere compleet het tegenovergestelde daar van is. Is de laatste dagen wel wat dichter gekomen maar toch je voelt van echt “mijn kat” gaat dat nooit niet zijn. Ik zit daar verveeld mee, want ik mis Proton enorm.

    • Willeke 29 mei 2017 / 9:40 am

      Hoi Stefan,

      wat erg dat je kater Proton zo onverwacht van je is heengegaan zonder afscheid te kunnen nemen …
      Het gevoel dat je wereld en leven stil staat herken ik helemaal, neem de tijd die je nodig hebt om dit grote verlies te verwerken.

      Het gemis is inderdaad enorm als je je zo geliefde huisdier kwijt bent en de band met de ander zal nooit hetzelfde worden, dat plekje in je hart is alleen voor Proton naar mijn mening.

      Maar er is toch een reden dat je deze kater toen in huis hebt genomen dus ik neem aan dat je er wel een soort van band mee hebt en ik denk dat jullie nog verder naar elkaar toe kunnen groeien als je het de tijd geeft.
      Maar het gevoel zal altijd anders zijn, want ieder dier is anders.

      Misschien kan deze tip je helpen, hij staat hierboven ook al eens als reactie voor Marja :
      Mijn hondje is ook kortgeleden overleden en ik heb toen hij 1 week dood was een kaarsje aangestoken en 1 uur lang alle herinneringen aan hem opgeschreven (bel en telefoon uit en iedereen gewaarschuwd me niet te storen)

      Dit was eigenlijk net als een afscheidsdienst en het heeft me heel erg veel rust gegeven … hoop dat je er iets aan hebt …

      Ik wens je heel veel sterkte.
      Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s