Wat betekent het sociaal en persoonlijk om met een levensbedreigende ziekte te leven?

Levensbedreigende zieken worden behandeld als een taboe. Dit leidt ertoe dat mensen je ontwijken. Ze weten niet wat ze moeten zeggen, vragen en zijn vaak ook bang om het troostende handonjuiste woord uit te spreken, denken dat ze anders met je om moeten gaan.

Levensbedreigende ziekten, zoals kanker bedreigen onze plannen voor de toekomst. Geconfronteerd worden met iemand die een levensbedreigende ziekte heeft, confronteert ons met onze eigen mortaliteit, confronteert ons met het feit dat het leven fragiel is, en dat willen we liever niet weten. We willen vasthouden aan ons idee dat we onsterfelijk zijn, of dat we pas dood gaan als we heel erg oud zijn.

Lees verder