Druk op je relatie door overlijden van de ouder van je partner?

missing dadAls je partner zijn of haar vader of moeder verliest, kan dit een enorme impact op je relatie leggen.  Ook al wil je er voor je partner zijn, het is niet soms niet gemakkelijk. Soms verandert degene die zijn of haar ouder heeft verloren. Soms verandert degene zelf zo sterk dat je weinig herkent van degene met wie je was getrouwd, samen bent gaan wonen.

De eerste periode na het overlijden van de ouder, gaat degene die zijn of haar ouder heeft verloren, door een chaos van emotie, waaronder vaak ook boosheid.  En boosheid is vaak gericht naar degene die het dichts bij de rouwende staat, en dat is de partner. Verloor hij voorheen nauwelijks het geduld, nu lijk je dagelijks zijn of haar tirannie over je heen te krijgen. Het lijkt wel alsof je alles verkeerd doet.

Of juist het tegenovergestelde. Was je partner altijd bezig en vrolijk, altijd in voor een avondje uit of een onverwacht feestje, nu hangt hij of zij op de bank, futloos, nergens zin in en niet vooruit te branden.

Met het verdriet kun je nog wel overweg. Je kunt je voorstellen dat het overlijden van de ouder verdrietig is. Maar die andere emoties, wat moet je daar nu mee.

Na het overlijden van de ouder, zeker in het begin, is je partner zeer gevoelig voor teleurstellingen en kwetsbaar voor de ongevoelige reacties, ook die van jou. En ook al is je reactie niet zo bedoeld, hij  wordt door je partner gemakkelijker als ongevoelig ervaren. Je partner heeft behoefte aan jouw emotionele steun om te helpen zijn verdriet te verlichten, om met de wereld  die voor hem of haar totaal anders is geworden om te gaan.

mother4Je partner moet rouwen. Dat wil zeggen dat hij zijn gevoelens en gedachten naar buiten toe moet uiten. En bij rouwen hoort een chaos van emoties.  Je partner moet leren leven met de harde realiteit dat zijn of haar ouder nooit meer fysiek aanwezig zal zijn. En dit doet soms zo’n pijn dat deze werkelijkheid wordt weggeduwd. Maar het wegduwen van pijn gaat vaak gepaard met het uiten van boosheid, schuld, alles om niet die pijn te hoeven voelen. Dit is normaal. Je partner zal in kleine stukjes de harde werkelijkheid omarmen   als hij of zij daar klaar voor is.

Daarom is het goed om te weten wat hoort bij normaal rouwen. Je hoeft geen rouwtherapeut te worden. Lees gewoon wat boeken over rouw. Op onze website staat een artikel :   Heel kort: Wat is rouw?, terwijl er ook op deze blog meer artikelen zijn, waar je een indruk krijgt wat rouw in houdt.  Op internet kun je ook veel informatie vinden als je je er nog verder in wilt verdiepen. In het gesprek met je partner kun je hem of haar wijzen op een artikel wat herkenbaar is. Dat kun je ook  doen met forums op internet. Je partner is door het verdriet vaak niet in staat om zelf deze informatie op te zoeken, een rouwtherapeut hoeft bij normale rouw niet. Maar het is wel handig al jullie weten wat bij een normale rouw hoort.

Door begrip te hebben voor je partner, door te begrijpen dat zijn boosheid niet voor jou is bedoeld, maar veroorzaakt wordt door de onmacht die je partner voelt, kun je welllicht beter omgaan met zijn boosheid.  Kun je wellicht beter omgaan met de futloosheid van je partner. Het zal weer veranderen.

Je partner zal nooit meer dezelfde worden als voordat zijn of haar ouder overleed. Maar langzaam zul je weer degene herkennen, die je getrouwd bent, met wie je ging samenwonen.

Advertenties

7 thoughts on “Druk op je relatie door overlijden van de ouder van je partner?

  1. stellingsma2010 26 mei 2014 / 10:54 pm

    mede door het verlies van mijn beide ouders in 2 maanden , niet meer communiceren en onbegrip hebben mijn relatie naar de filistijnen geholpen mijn advies : praten praten praten een beetje liefde een beetje seks en nog meer praten !!!!!!

  2. johanna 11 augustus 2016 / 2:49 pm

    Mijn man wil rouwen en kan het niet. Hij wil sterk zijn voor zijn moeder. Zijn moeder was tijdens het ziekbed van mijn schoonvader grenzeloos richting ons. Het wordt steeds erger. De telefoon gaat op de gekste tijden, meermaals per dag. Nachtrust kennen we niet. Ze kan niet alleen zijn en verwacht dat hij er 24/7 is. Dreigt met zelfmoord. Dubbele boodschappen geven, als je moet er ook zijn voor je gezin (kleine kinderen) maar ook verwachten dat mijn man alles voor haar regelt en doet. Met mijn schoonvader zijn we ook onze man en vader kwijt… Wie herkent dit?

    • cindieke 4 september 2016 / 12:08 pm

      ik herken je situatie een beetje Johanna,
      mijn schoonvader is zeer plotseling overleden. mijn eerste kindje was toen 5 weekjes oud. mijn schoonvader heeft nog 1 1/2 week in gent in coma gelegen. mijn man is daarheen gegaan met zijn zus en moeder en is daar gebleven in deze periode tot het overlijden van zijn vader. zijn moeder heeft doorgaans geroepen dat ze m’n man veel nodig zal hebben en dat ze niet alleen kan zijn op de boerderij. maar ondertussen zat ik thuis met een enorme huilbaby en ik werd door de schoonfamilie alvast ingewaxed voor een lange periode dat hun mijn man meer nodig zouden hebben dan ik. nou…….3 maanden verder zitten we nog steeds met een moeder/schoonmoeder die niets leuk vind overal een probleem in ziet om de haverklap belt voor de kleinste dingen en steeds aan de deur staat en geen nacht alleen wilt slapen… en op zich niet erg als ze komt om d’r zinnen te verzetten maar ze komt om haar doevenis te delen…. en met een baby van nu 18 weekjes heb ik daar niet altijd zin in. mijn man is constant bezig om alle dames het naar de zin te maken….z’n zus z’n moeder en mij maar komt niet aan zichzelf toe. en ik durf niet aan z’n hoofd te zeuren over dat het huis een bende is als ik een dag ben wezen werken, of dat ik iets leuks wil gaan doen als gezin, of dat zijn vakantiedagen allemaal op zijn omdat z’n ma hem steeds nodig heeft. zijn moeder wilt nu graag uit de polder in het dorp komen wonen, dicht bij ons……..sterker nog ze heeft bedacht dat ze ons huis wilt hebben. en aangezien zij naar een huis is wezen kijken wat ze beter geschikt vond voor ons zodat zij ons huis kon kopen. nou zal ik je zeggen het is een mooi huis voor ons… maar na een verziekte kraamtijd waar een rouw rand omheenzit heb ik eigenlijk een afkeer tegen een ander huis te gaan kopen nu. want ook dat hoort een leuke tijd te zijn…affijn, ik loop dus een beetje op m’n tenen nu. wil niet de.derde zeur kous zijn maar wordt zo enkel gefrustreerder. het enige dat helpt is op de goede momenten praten met elkaar…..want als de timing niet goed is en ik.mijn hart lucht bij hem over hoe ik het zie dan valt er ook weleens wat verkeerd…want het blijft toch zijn moeder en zus waar je het dan over hebt…. ook zij belt te pas en te onpas voor de meest onbenullige toestanden. en hoppa…hij duikt de auto in en gaat weer…ik snap zijn zorgen voor zijn moeder…maar zelf heeft hij ook het verlies van zijn vader te verwerken, zeker net na de geboorte van onze dochter wat hij vreselijk vind dat zijn vader dat niet meerder kan meemaken en daarnaast heeft hij ook nog een gezin waar hij voor moet zijn.
      moeilijk…..echt een hele moeilijke situatie zo. dus ik begrijp je frustraties. ikzelf heb een dagboek op m’n telefoon gezet, met inlogcode. en op de momenten dat ik iedereen achter het behang kan plakken lucht ik daar m’n hart. en geloof me….dat wil ik zelfs niet aan m’n man laten lezen. voor mij helpt het… ik kan dan even “schreeuwen” en dan de boodschap genuanceerder brengen aan m’n man…x

  3. g 20 maart 2017 / 11:10 am

    Goedendag mijn partner heeft in oktober 2016 zijn moeder na zeer kort ziekbed verloren,ik snap dat hij veel verdriet heeft hij had een superband met zijn moeder,maar hij drinkt ook veel en bijna dagelijks word het dan muziek luisteren en huilen,ik kan niet boos worden om zijn verdriet,maar dit vind ik ook zelf zwaar,en hoelang gaat dit duren,?

    • levenenloslaten 20 maart 2017 / 3:43 pm

      Vaak wordt de last voor de partner vergeten inderdaad. Er is veel aandacht voor het verdriet van degene die iemand heeft verloren, doch ook voor de partner veranderd er veel. Rouw heeft geen tijd. Toch een normaal patroon is wel dat er langzaam weer meer aandacht komt voor het leven zonder de overledene en minder voor het verdriet. Zeker bij een intens verdriet kan dit wat langer duren. Het overlijden van zijn moeder is nu ongeveer vijf maanden geleden. Hoewel rouw geen tijd heeft, zie je doorgaans toch na zes maanden langzaam de interesse voor het leven terug begint te komen. Het verdriet is er dan natuurlijk ook nog, maar je ziet wel dat de rouwende naast het verdriet ook weer positieve dingen kan ervaren. Als dat niet het geval, dan is het op dat moment raadzaam een keer een rouwtherapeut of huisarts te bezoeken. Hoewel het verdriet van een verlies een leven lang naast je blijft lopen, en onderdeel van je wordt, mag het niet je leven beheersen en dat voel ik nu wel een beetje uit je bericht.

      • g 20 maart 2017 / 10:52 pm

        Inderdaad ik heb 12jr geleden mijn broertje verloren en daar had ik pas na zo,n 10jr vrede mee tussen aanhaaltekens,maar ik had zo mijn trieste momenten en niet dagelijks zo aanwezig,maar om 4 a 5 avonden dronken te zijn en te huilen vind ik erg ver gaan.Maar ik kan iemand zijn verdriet niet afkeuren.

  4. De ridder karin 24 april 2017 / 8:50 am

    Ik ben enig kind(dochter). Mijn vader is 20 jaar ziek geweest. Tijdens die periode is hij meermaals opgenomen geweest in het ziekenhuis en kwam er telkens bovenop. Dit maakte een deel uit mijn leven. De laatste twee jaren voor zijn overlijden(september 2015) verblijf hij in een woonzorgcentrum. Mijn moeder eveneens. Zij heeft zich de laatste jaren sterk gehouden tot ze zowel psychisch als fysisch op was. Op heel korte tijd was zowel mijn leven als dat van mijn ouders veranderd. Ik had het enorm moeilijk over het verblijf van mijn ouders in het rusthuis maar zag geen andere oplossing. Getrouwd met 2 kinderen die nog thuis woonden. Ik deed het nodige zodat iedereen tevreden was. Ik heb veel kritiek gekregen van de zus van mijn moeder die het maar niet begreep dat ik mijn beide ouders in het rusthuis liet verblijven. Dit heeft mij enorm diep gekwetst. Als ik dit nu aanhaal begrijpt zij het nog niet. Toen mijn vader 2 dagen overleden was zei mijn neef dat ik mij niet zo mag laten gaan zoals mijn moeder. Een nicht zei: een overlijden maakt deel uit van ons leven en hiermee was de kous af. De zus van mijn moeder begreep ook niet dat ik in rouwde omdat mijn vader 20 jaar ziek is geweest.
    Ik heb afstand genomen van hen en probeer niet te laten zien dat ik nog steeds verdriet heb. Hebben deze mensen dan geen emoties?
    Hoe ga ik hiermee om?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s