Haar opa

het rouwende kind
Auteursrecht: savageultralight / 123RF Stockfoto

Soms breekt mijn hart als ik zie wat familieruzies doen in het leven van kinderen en adolescenten in de rouw. Recentelijk ontving ik nog een email van een meisje van 17 jaar, die een half jaar geleden haar grootvader heeft verloren. Hoewel haar grootouders de eerste tien jaar van het leven van het meisje de vaste oppas waren en ze dus heel veel tijd met haar grootvader had doorgebracht, was de relatie tussen haar ouders en grootouders de laatste jaren zodanig bekoeld, dat het gezin zelfs niet naar de afscheidsdienst van opa was geweest. Het meisje, voor het gemak noem ik haar hier Kirsten, vond dit afschuwelijk, maar durfde niet tegen haar ouders in te gaan door alleen naar de afscheidsdienst te gaan en later durfde ze niet met haar ouders over haar verdriet over de dood van haar opa te praten. Hoe eenzaam voelde Kirsten zich in haar verdriet.

Een adolescent die moeilijk met haar vrienden over dingen praat, die haar anders maken dan haar vriendengroep, ouders die ze niet durft te belasten met haar verdriet, omdat door hun acties ze ervan uit gaat dat ze hiervan niet willen weten, angst ook haar grootmoeder te verliezen, zonder haar weer te hebben gesproken, onzeker of ze tegen de wil van haar ouders toch contact met haar moet zoeken en nog zoveel meer gevoelens maken Kirsten’s leven erg zwaar. Ze heeft daarnaast ook nog haar ontwikkelingstaken als adolescent met als belangrijkste taak het ontwikkelen van haar identiteit. Om dat allemaal aan te kunnen had ze haar verdriet weggestopt. Diep in een kastje, laadje dicht, sleuteltje weg. Maar zo werkt dat natuurlijk niet. Een tijdje kan dat goed gaan, maar verdriet laat zich niet wegduwen. Soms komt het naar buiten als boosheid, crimineel gedrag, alcohol- en drugsgebruik. Kirsten had het “geluk” dat haar overbuurman overleed, op een respectabele leeftijd van 95 jaar. Maar dit overlijden raakte het verdriet om haar opa en er kwam er in volle kracht uit.

De weg is nog niet gegaan. De opening is er. Kirsten praat met mij over haar opa, de leuke herinneringen, de spijt over het niet aanwezig zijn bij zijn afscheidsdienst, het verdriet dat ze hem nooit meer zal zien. Ook leert Kirsten eigen keuzes te maken en deze te bespreken met haar ouders. Kirsten weet in ieder geval zeker dat ze het contact met haar oma wil herstellen, het liefste samen met haar ouders, maar als dat niet gaat zal ze het alleen doen. Ook Kirsten’s ouders zijn geschrokken van het onderdrukte verdriet. Ze hebben niet beseft dat Kirsten het zo moeilijk had met de dood van haar opa.

Adolescenten hebben het vaak moeilijk als er een overlijden in de omgeving is. Door de verschillende taken in deze periode kunnen ze gemakkelijk met zichzelf in conflict komen. Een kenmerk van de adolescent is dat ze de cognitieve ontwikkeling later op gang komt dan de emotionele ontwikkeling, waardoor een adolescent in een impuls kan reageren, zonder de consequenties te overzien.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s