Kun je nog voelen?

veerkracht
Auteursrecht: grigory_bruev / 123RF Stockfoto

“Wat voel je nu?” vraag ik aan Kathleen. “Niets” zegt ze, “helemaal niets”. Ik voel helemaal niets als ik aan mijn moeder denk.” Kathleens moeder heeft het gezin verlaten toen Kathleen negen jaar oud was. Elk jaar met Kerstmis en haar verjaardag krijgt ze een kaartje van haar moeder, maar verder contact is er niet meer. Kathleens moeder vindt dat de kinderen uit haar vorige huwelijk niet meer passen in haar huidige leven met haar Griekse man. Kathleen heeft de huidige man van haar moeder zelfs nog nooit ontmoet. De 15-jarige Kathleen is volop op zoek naar zichzelf, een fase die bij de adolescentie hoort. Kathleen heeft het extra moeilijk in deze periode en maakt regelmatig keuzes die door haar vader en haar schoolomgeving niet worden aanvaard. Vandaar dat Kathleen nu regelmatig met mij komt praten.

“Je voelt helemaal niets?” vraag ik nog een keer. “Nee”, zegt Kathleen, terwijl haar been heftiger op en neer begint te bewegen, ‘ik voel helemaal niets. Van mij mag ze wegblijven. Ik mis haar niet.” En haar been maakt een flinke uitschieter alsof ze iemand een schop geeft. Zachtjes leg ik mijn hand op haar trillende been, dat wel moet bewegen, met zoveel energie in zich. “En als je je been nu stil houdt”, zeg ik terwijl ik haar been steviger op de grond duw om te voorkomen dat ze haar been beweegt, ”voel je dan hetzelfde of voelt dat anders?” Terwijl ik nog wat extra kracht op haar been zet, schrik ik zelfs even van de intense reactie van Kathleen. Als een furie vraagt ze zich af hoe een moeder in godsnaam haar dochter in de steek kan laten voor een man. Ik had de boosheid wel gezien, maar de intensiteit doet ons beiden verbazen. Ik ga naast Kathleen zitten en leg zachtjes mijn hand op haar onderrug. Een plek die veilig is, waar je niets mee hoeft als iemand je daar aanraakt, en je tegelijkertijd voelt dat er iemand echt voor je is, dat je niet alleen bent.

haptonomie

Kathleen leert nu weer voelen. Zodat ze bij het maken van haar keuzes ook haar gevoel weer kan gebruiken. De boosheid op haar moeder is nog niet weg, die is nog steeds een onderdeel van haar. In veilige omgevingen laat ze deze boosheid voortaan horen, tegen haar vader en bij mij. In omgevingen die minder veilig voelen om emoties te tonen, gebruikt ze nog haar oude mechanisme, maar nu bewust. Kathleen wil haar moeder nog een keer confronteren met wat ze voelt, wat het met haar heeft gedaan, hoe ze het nog ervaart, dat haar moeder er niet wil zijn voor haar. Maar eerst gaat ze op zoek naar haar eigen gevoelens. Gevoelens die ze begraven had, toen haar moeder vertrok toen ze negen was. Gevoelens die ze nodig heeft om net als elke adolescent te ontdekken wie ze is. We doen dat door middel van haptonomie.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s