Vergeten

Auteursrecht: jmarijs / 123RF Stockfoto

Soms schaam ik me wel een beetje. Mijn moeder is ruim zeven jaar dood, mijn vader zes jaar langer. En ik merk dat ik hen soms gewoon vergeet. Niet dat ik een slechte jeugd heb gehad. Ik denk met plezier aan mijn jeugd terug. Maar als ik in mijn geboorteplaats ben geweest om één of andere reden en ik zit weer op de snelweg richting huis, moet ik steeds vaker denken: “O jee, ik had wel even langs het graf van mijn ouders kunnen gaan. Vergeten.” En dan schaam ik me, dat ze er blijkbaar nog zo weinig toe doen. Hoewel, aan de andere kant, ben ik wel langs het vroegere ouderlijk huis gereden en heb even stil gestaan aan de overkant van de straat en mijn gedachten en gevoelens over mijn leven en bezoeken daar laten gaan. En in die overpeinzingen kwamen mijn ouders toch ook echt voor. Ik schud mijn hoofd even. Ik begrijp mezelf niet.

Het is natuurlijk zo dat ze niet dagelijks in mijn gedachten zijn. En ook dat is weer niet waar. Regelmatig komen herinneringen naar boven, zoals wanneer ik een eerste sneeuwklokje zie, denk ik aan mijn moeder. Ze hield sowieso van de lente, maar de laatste jaren van haar leven die ze zonder mijn vader doorbracht, bracht de lente voor haar ook de dagen met meer licht en voelde ze zich minder eenzaam. En als ik ’s avonds om elf uur in bed stap, na vanaf zeven uur ’s morgens met allerlei taken en werk bezig te zijn geweest, zonder nauwelijks een rustpauze, dan glimlach ik even. Ik herken dan mijn vader in mezelf, die ook doorging tot zijn laatste adem. En zo komen er vaak flitsen van herinneringen en dankbare gevoelens boven in de loop van een week.

vergeten2
Auteursrecht: dlrz4114 / 123RF Stockfoto

En toch vergeet ik steeds vaker om langs hun graf te gaan. En voel ik me schuldig, totdat ik besef dat zij daar voor mij niet zijn. Ze zitten diep in mijn hart, zijn een onderdeel van wie ik ben en zullen altijd een glimlach op mijn gezicht kunnen toveren als ik voel hoeveel liefde ik heb mogen ontvangen van hen toe zij nog hier waren. Een liefde die nog immer als een sluier om me heen hangt. Vergeten? Nee, ik vergeet ze niet, ze zijn waar ik ben.

Advertenties

2 thoughts on “Vergeten

  1. Lily 21 april 2016 / 7:06 pm

    Wat een prachtig stuk! Het stukje schuldgevoel is soms inderdaad wel herkenbaar. Soms heb ik ook het gevoel dat ik langs het graf van mijn moeder “moet” gaan. Het is ook zo dat ik merk dat ik steeds minder aan haar ga denken, waar ik eerst af en toe kon vergeten dat ze dood is, is het nu (ruim vier jaar later) meer dat ik er af en toe aan herinnerd wordt dat ze er niet meer is.
    Tegelijkertijd vind ik de conclusie die je trekt heel mooi. Je hoeft niet langs hun graf te gaan om bij je ouders te zijn, ze zitten in je hart. Ze zullen altijd onderdeel van je zijn door wat ze je hebben meegegeven (de goede en de slechte dingen).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s