Stilte

stilte
Auteursrecht: esolex / 123RF Stockfoto

En dan valt er stilte. Het praten is verstomd en er wordt niets gezegd. Terwijl er zoveel te zeggen is. Zoveel dat je zou willen zeggen. Je hebt erover nagedacht tijdens het rijden hier naar toe, wat je zou zeggen. Maar nu zit je hier, op nog geen meter afstand van degene die je aan het hart ligt en er is niets dan stilte. Je voelt de paniek in je opkomen, je spieren spannen zich, je schraapt je keel, maar de woorden komen niet. Je spanning neemt verder toe en je gedachten nemen een eigen loop: “het was een vergissing om op bezoek te gaan” of ‘heb ik iets verkeerd gedaan?” of “Ze is boos omdat ik nu pas op bezoek kom”

Stilte is één van de grote sociale angsten voor de meesten van ons. We ervaren stilte als iets bedreigends, als iets dat opgevuld moet worden. We hebben geleerd als we niets zeggen, we blijkbaar niets te zeggen hebben. Stilte vinden we daarom lastig. Gedachtenpatronen, zoals “als we niet praten, is er geen contact’, helpen ons niet om ons beter te voelen.

Stilte kan je echter dichter bij elkaar te brengen.  Gewoon het samen delen van een moment, zonder de noodzaak voor woorden, geeft een gedeelde, diepe waardering van het moment.  Wie kent niet het samen naar een zonsondergang kijken, waarbij het ontzag van de schoonheid overstijgt wat je zou kunnen zeggen. Dat woorden die die stilte verbreken, de schoonheid teniet doen.  Dus waarom niet toestaan dat er gedeelde momenten van stilte zijn als je een bezoek brengt aan iemand die het moeilijk heeft?  Je fysieke aanwezigheid zegt meer dan al je woorden. Het is enkel onze verwachting dat elke seconde gevuld moet zijn met woorden, die zorgt dat we ons onbehaaglijk voelen. Laat deze onbehaaglijkheid afnemen en erop vertrouwen dat fysieke aanwezigheid belangrijker is dan woorden.

Stilte-zegt-meer-dan-jeStilte kan een ongelooflijk mooi cadeau zijn. Alleen in gezelschap van degenen van wie we houden veroorloven we ons de luxe van het niet elk moment te vullen met woorden. Wetende dat we niet hoeven te praten, omdat we ook verbonden zijn in de afwezigheid van woorden.  Dus als jij je comfortabel voelt met stilte in het gezelschap van een zieke, die je aan het hart ligt, geef je een geschenk.  Het geschenk dat de zieke zichzelf mag zijn.

In stilte, als we woorden laten rusten, overbruggen we de kloof die woorden nimmer kunnen overbruggen. Stilte brengt ons dichter bij elkaar in momenten van onvoorwaardelijke verbondenheid. Een verbondenheid die we niet hadden gevoeld als we druk bezig waren geweest het moment te vullen met woorden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s