Adolescent in de rouw

jongere schommel
Auteursrecht: jarenwicklund / 123RF Stockfoto

Afke, 16 jaar: Mijn vader overleed zeven maanden geleden. Hij had een hersentumor. Hij is twee jaar ziek geweest. Ik kan me het moment nog herinneren toen hij ons vertelde dat hij kanker had, mijn broertje was tien en ik was dertien. We hebben het allemaal meegemaakt, de operatie, de bestralingen, de uitzaaiingen, de chemotherapieën, maar uiteindelijk heeft hij de strijd verloren. Hij is in het hospice gestorven. We waren blij voor hem, want hij had erg veel pijn. In het begin was er opluchting, zowel bij mama, mijn broertje als bij mij. Maar, ondanks dat het al zeven maanden geleden is dat hij dood is gegaan, begin ik mijn vader nu steeds meer te missen.

Het doet mij altijd pijn als mensen zich ongerust maken over het feit dat ze zich binnen een jaar na het overlijden van een dierbare, de overledene zo missen. Zeker als jongeren dat zo voelen. Vandaar dat ik het niet alleen tegen Afke vertelde, maar ook weer aan dit papier vertel:

Het is niet erg dat je de pijn en het verdriet van het verlies zo intens voelt. Je bent wel beter in staat om met je rouw om te gaan als je je pijn mag voelen,  als je erover kunt praten met anderen en als je de steun van familie en vrienden accepteert. Maar zeker als je wat jonger bent, kan het voor je moeilijk zijn om je tot een volwassene te wenden. Dit komt doordat de adolescentie, de periode tussen puber en volwassene, waarin je nu zit, een periode is, waarin de jongere zich losmaakt van de ouders of andere autoriteitsfiguren en de eigen identiteit vormt.  Daarom zoeken jongeren vaak steun bij andere jongere. Maar zeker bij het overlijden van een ouder is dit soms moeilijk voor de jongere.

Zoals Afke zei:  Ja, ik weet best wel dat mijn vrienden naar me zullen luisteren als ik over mijn verdriet wil praten. Maar ik wil niet dat mijn vrienden me een buitenbeentje vinden en me anders gaan behandelen. Daarom verberg ik mijn verdriet bij hen.

jongere
Auteursrecht: auremar / 123RF Stockfoto

Afke ging deelnemen aan een rouwgroep voor jongeren. Op deze manier maakte ze kennis met jongeren die ook een ouder hadden verloren. Ze vond het fijn om met leeftijdsgenoten te praten, die ook een geliefd iemand door de dood verloren waren.

Maar het kan zijn dat jij je niet thuis voelt in een rouwgroep. Toch rouw gaat niet weg door het enkel stil te zwijgen. Laat in ieder geval iemand die je vertrouwt, of het nu een leraar van school, een buurvrouw of wie dan ook weten dat jij het moeilijk hebt.  Vertel hem of haar wat je nodig hebt om met je verdriet verder te kunnen.  Als jij  het aan niemand vertelt, weet niemand het.  Ook jij rouwt op je eigen unieke wijze, maar rouwen kun je niet alleen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s