Diep van binnen

pijn
Auteursrecht: kiattithum / 123RF Stockfoto

Rouwen is intensief. Het kost veel energie en de rouwende is dan ook vaak oververmoeid. En daar komt nog het slaapgebrek bij. Het niet in kunnen slapen of halverwege de nacht wakker worden en niet door kunnen slapen. Terwijl men niets liever zou willen doen dan slapen. Men is moe en tijdens het slapen kan men even vergeten hoe moeilijk of oneerlijk men op dat moment het leven vindt.

En natuurlijk willen mensen graag een oplossing. En natuurlijk geef ik ze de huis-tuin-keukenmiddeltjes aan die misschien helpen. En natuurlijk zullen die op zekere hoogte ook helpen. Maar het neemt niet de oorzaak van het niet slapen weg. Daarom helpen de middeltjes ook maar in beperkte mate.

Clara: “Ik begrijp het niet. Ik ben zo moe dat als ik in bed stap ik bijna niet weet dat ik in bed ben gestapt. Ik val gelijk in slaap, om na één of twee uur weer wakker te worden en de rest van de nacht niet meer te slapen. Mijn gedachten tollen over wat ik die volgende dag allemaal moet doen. Mijn gemis voel ik lijfelijk, regelmatig stromen de tranen over mijn wangen en huil ik in mijn kussen. Terwijl mijn lichaam enkel roept dat het wil slapen. En soms gebeurt dat ook, om zes uur in de ochtend en een half uur later loopt de wekker weer af. Ik zou zo graag willen slapen, als is het maar één nacht”.

De tollende gedachten, de emoties zijn niet de oorzaak, maar het gevolg. Het gevolg van de diepe innerlijke onrust die is ontstaan, toen jij ging rouwen. Of het nu het overlijden van een naaste is, het verliezen van de baan die zo belangrijk voor je was, een echtscheiding. Je bent geraakt in het diepste van je bestaan, van wie jij bent. De man of vrouw van, het kind van, de ouder van, de werknemer van, het was een onderdeel van jou en dat is er niet meer.  En dat raakt aan je diepste wezen en veroorzaakt een diepe innerlijke onrust waarvan je je vaak niet bewust bent. Je diepste systeem is alert. Een deel van wie je bent is weggevaagd.  Het laatste wat je diepste wezen wil,  is dat je helemaal verdwijnt. Wat gaat er nog meer gebeuren, vraagt het zich af. Waar moet ik me nog meer op voorbereiden, moet ik vechten of vluchten?  Deze onrust zorgt ervoor dat je weer wakker wordt. Als je wakker bent, heb je andere prikkels, die sterker zijn dan die diepe innerlijke onrust. Je lichaam, hoe moe ook, beschermt je, door tollende gedachten en heftige emoties.  Onbewust wil je niet dat die diepe, intense innerlijke onrust, die angst dat je hele bestaan wordt bedreigd naar bovenkomt.

“En hoe lang duurt het dan”, vraagt Clara.

troost
Auteursrecht: linux87 / 123RF Stockfoto

Het is een onderdeel van rouwen.  Het verdwijnt als je je weer veiliger voelt in het leven, als je het gevoel krijgt dat je weer controle hebt, dus soms na een half jaar, soms na vijf jaar en soms niet.

“Moet ik dan gewoon afwachten tot het overgaat”, vraagt Clara.

Ook, maar intussen ook goed voor jezelf zorgen. Eerlijk tegen jezelf zijn, je angsten ontdekken en erkennen.  Praten met anderen, wat het is wat het nieuwe leven zo angstig maakt. Wat de innerlijke onrust wordt gevoed door angst, angst voor ons eigen leven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s