Rimpelingen

Auteursrecht: naumoid / 123RF Stockfoto
Auteursrecht: naumoid / 123RF Stockfoto

Door een bericht van een vriendin, kwam het weer op, het idee van rimpelingen. Voor het eerst las ik over rimpelingen in een boek van Irvin Yalom, een van mijn favoriete schrijvers en goeroe op het gebied van psychologie.  Het mooie van rimpelingen is, dat ze er altijd zijn. Het maakt niet uit wat je geloof is. Of je nu gelooft in een leven na de dood, een eeuwige ziel of in een existentieel bestaan, het idee dat we alleen dit leven hebben.

Rimpelingen, als bij een steen die je in het water gooit en die het water tot aan de oevers doet bewegen.  Rimpelingen, het nalaten van iets van onze levenservaring.  En je hoeft er niets voor te doen.  Het feit dat je leeft is voldoende.  

Onze grootste angst is vaak niet het sterven, maar het vergeten worden. Het idee dat ons bestaan door iedereen vergeten is, alsof we nooit geleefd hebben. Maar ook al worden we niet bewust herinnerd, door onze rimpelingen brengen we onveranderlijke veranderingen aan deze wereld en hebben allen die het aardse leven reeds hebben verlaten, hun rimpelingen achtergelaten.

Rimpelingen zoals een woord van wijsheid, waardoor iemand een inzicht krijgt hoe verder te gaan in zijn leven. Rimpelingen zoals een karaktertrek die je niet alleen bij je dochter of zoon ziet, maar ook je achterkleinkind blijkt hem te hebben. Of de manier waarop je je oogleden altijd optrekt al je verbaast bent. Je zoon doet het op exact dezelfde manier. Rimpelingen, zoals de troost die jij biedt of het nu op persoonlijk vlak is of professioneel, waardoor de ander zich gezien voelt in zijn verdriet en daardoor weet hoe waardevol hij of zij is. En zo zijn er ontelbare rimpelingen die jij gedurende je leven in gang hebt gezet, bewust en onbewust, voor bekenden en onbekenden.

Het betekent dus niet dat we beroemd of bekend moeten zijn. Het betekent ook niet dat we iets fysieks moeten achterlaten. Want ook dat zou op een bepaald moment vergaan.  Rimpelingen worden gevormd door het enkele feit dat we leven, dat we nu onderdeel van de maatschappij.

Wat-we-in-ons-leven-doenHoe mooi is dat. En jouw rimpelingen gaan weer over aan de ander, die ook zijn of haar rimpelingen weer doorgeeft.

Vergankelijkheid wordt misschien minder beangstigend als we het besef van rimpelingen hebben. Daar rimpelingen leeft iedereen voort, zichtbaar of onzichtbaar. Rimpelingen die we maken met elke dag die we nu leven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s