Moeder is vergeten dat zij het vergeet

Maria vertelt:

Gelukkig, dacht ik toen. Haar str

Auteursrecht: kiattithum / 123RF Stockfoto
Auteursrecht: kiattithum / 123RF Stockfoto

ijd wordt wat minder. Ze deed zoveel moeite om niet te laten zien dat ze veel dingen vergat. Ze was heel de dag bezig om te verbergen dat ze dingen vergat, dingen kwijt was. Ze wilde ons niet tot last zijn. Dat had ze tijdens haar leven ook altijd gehad. Haar karakter is niet veranderd toen ze ging dementeren. Je hoort dat vaak, maar moeder bleef dezelfde lieve vrouw, bang de ander tot last te zijn.  Dus hoewel het voor ons, die haar verzorgden, het een stuk moeilijker werd, omdat ze steeds verder wegzakte in het drijfzand, vond ik het toch een opluchting dat ze niet meer zo hoefde te strijden. Dat ze was vergeten dat ze dingen vergat.

Vanaf dat moment had ik ook het idee dat ze gelukkiger was. Ze meer genoot van het leven. Eigenlijk was het voor het eerst dat ik haar zo zag genieten, zonder zich zorgen te maken over wat er allemaal gebeurde in de wereld en om haar heen.

Uren kon ze door het raam naar buiten kijken. Nee niet passief, ze volgde het roodborstje dat voor haar raam een nestje had gebouwd in al zijn bezigheden. Natuurlijk wist ik dat dit ook een fase was en dat ze later zich niet meer zou kunnen concentreren op het kleine vogeltje. Maar  het deed mij plezier dat ze zo intens kon genieten.

dementie
Auteursrecht: obencem / 123RF Stockfoto

Ze gleed inderdaad steeds verder weg. Ik vond het soms wel confronterend. Ze had dezelfde blijde lach op haar gezicht als een verpleegkundige de kamer in kwam als dat ik de kamer in kwam. Het maakte haar niet uit wie haar aandacht en liefde schonk.  En toch voelde ik  me ook gerustgesteld dat ze ook geluk ervaarde als haar kinderen niet om haar heen waren.  De liefdevolle aandacht van een ander mens was voldoende om haar gelukkig te maken. En zo gleed ze steeds verder weg. Het bleef een genot om naar haar toe te gaan. De lieve glimlach als je haar hand vastpakte heeft ze tot het laatst te gehad. Het straalde zo’n geluk uit dat je soms vergat dat haar wereld enkel uit drijfzand bestond, zonder enkel houvast, volledig afhankelijk van de mensen om haar heen.

En ja, dan kan ik boos worden als mensen zeggen dat het een opluchting zal zijn dat moeder is overleden. Ze gaf me zo veel, zeker die laatste jaren, toen ze vergeten was dat ze het vergat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s