Een heel klein beetje lichter, is ook lichter

meeleven 2We zitten weer in de decembermaand.  De dagen zijn kort, de avonden lang.  Het leven is vaak gemakkelijker in het licht dan in het donker. En ook al proberen we licht aan te brengen in deze donkere dagen door extra verlichting binnen en buiten, het blijven dagen waarin extra de eenzaamheid wordt gevoeld.  Dan is even een arm om de schouder welkom.  Verdriet en pijn is niet te verlichten, doch als je voelt dat er om je gegeven wordt,  dat men ziet dat je het moeilijk hebt, kan dit toch een bepaalde verlichting geven. En dat is niet alleen als erin het afgelopen jaar een verlies is geweest. Elk jaar kan juist die decembermaand het je extra moeilijk maken en je aantal stappen of meer terugzetten op je pad in het rouwlandschap.

Het is komende januari zes jaar geleden dat Myrna’s  moeder aan de ziekte kanker is overleden. Myrna was toen 34 jaar en zwanger van haar tweede kind. Op 1 februari was ze uitgerekend. En hoewel ze wist , in de decembermaand voorafgaande aan het overlijden, dat het de laatste decembermaand van haar moeder zou zijn, ze was er toen nog van overtuigd dat haar moeder de geboorte van haar tweede kindje nog zou mee maken. Helaas was dat niet het geval. Haar moeder overleed een paar weken voor de geboorte.

trieste vrouw
Auteursrecht: awrangler / 123RF Stockfoto

Myrna verbaast zich er elk jaar over, dat de decembermaand zo moeilijk voor haar is.  Ze had eigenlijk verwacht dat februari veel moeilijker zou zijn. Ja, ze voelt op haar dochters verjaardag elke keer wel die pijn dat haar moeder haar kleine meisje nooit heeft gekend, maar in de decembermaand is elke dag een hel .  Ook na zes jaar nog.   Haar omgeving is er klaar mee, dat ze elke decembermaand weer terug valt in een periode van diepe rouw. Zelf  begrijpt ze het ook niet. Ze heeft het erg moeilijk gehad na het overlijden van haar moeder. Nu kan ze echter de andere maanden van het jaar goed door het leven. Ze heeft plezier en geniet van haar leven en kinderen. Maar in de decembermaand komen elk jaar opnieuw de tranen. Het wordt wel iets minder, maar nog steeds beleeft ze elke decembermaand de laatste maand met haar moeder, en hoe dichter het bij kerst komt hoe intenser het verdriet om haar moeder die er niet meer is. Het verdriet, dat haar moeder niet ziet hoe de kinderen genieten van Sinterklaas, het verdriet dat haar moeder niet aan de feestelijk gedekte kersttafel zit.

En toen was daar opeens Christa, een vriendin van haar moeder, die vorige week op de stoep stond.  Ze trok Myrna tegen zich aan, fluisterde zachtjes in haar oor, dat ze haar ook nog zo miste. Vanaf dat moment weegt de decembermaand iets lichter voor Myrna.  Met een klein gebaar, een gevoel even niet alleen te zijn, kan deze decembermaand iets lichter worden.

Ben jij die arm?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s