Als ik jou was

als je mij wasAfgelopen week maakte ik kennis met een jonge weduwe, laat ik haar voor het gemak de naam Martine geven.

Martine, 38 jaar heeft een dochtertje van 3 jaar. Haar man overleed zes maanden geleden aan kanker.  Haar verdriet is hartverscheurend.  De strijd tegen kanker is begonnen op het moment dat hun dochtertje werd geboren. Martine is moe, erg moe. Dat is niet zo vreemd naar zo’n rollercoaster van drie jaar. Daarom was ze naar mij doorverwezen.

Het is Martine die me deze blog laat schrijven.

Martine: “ En die goede adviezen, daar word ik helemaal gek van. Als ik jou was, zou ik het gras een keer maaien, dat wordt zo hoog. Als ik jou was, zou ik de kleren van Pascal (haar man) onderhand opruimen. Als ik jou was, zou ik er een keer een dagje uit gaan. Je ziet er belabberd uit, je hebt het echt nodig. Als ik jou was, zou ik de kamer eens herindelen, de lege plek waar het bed van Pascal heeft gestaan zie je wel erg goed, dat moet heel confronterend zijn. Ja, dat is ook confronterend. Alsof ik dat zelf allemaal niet weet. Ik ben in de rouw, ik ben niet seniel geworden of zo. Maar het is zo’n chaos in mij, ik ben zo moe.  Ik kom er gewoon niet toe. Ik weet wel dat ze het goed bedoelen hoor, dus ik zeg maar niets, terwijl ik inwendig kook.”

Martine is even stil, ik voel dat ze nog meer wilt vertellen, maar aarzelt, dus vraag ik “Wat zou je willen dat ze zeggen?”

Er breekt een glimlach op haar gezicht. Ze vertelt: “ Ik moet nu aan Rob denken, die belde een paar weken geleden. Rob woont een paar straten verder, gewoon een buurkennis. Hij vroeg of ik de zaterdag erop tijd had. Hij was langsgereden en had gezien dat de tuin hoognodig gedaan moest worden. Hij snapte dat ik daar alleen geen puf voor had. Of ik zaterdag tijd had, dan zou hij even mee kunnen helpen. Of ik al het benodigde tuingereedschap had, anders bracht hij het wel mee. En zo geschiedde. Het was best veel werk, want de laatste maanden van Pascal’s ziekte was er ook niet zoveel aan de tuin gedaan. Maar aan het einde van de dag was de tuin weer om door een ringetje te halen. En dat van iemand dat ik geeneens onder onze vrienden rekende. Hij wou zelfs geen bedankje of biertje achteraf.  Dat zou ik graag willen. Ik weet dat ik er een kledingpuinhoop van maak, dat ik alles laat liggen. Maar het is niet dat ik het niet zie of niet wil oplossen. Ik weet alleen niet hoe ik moet beginnen. Ik zou het fijn vinden als mensen zouden zeggen: Ik zie dat de kleren van Pascal nog aan de kapstok hangen. Ik kan me voorstellen hoe moeilijk het is om dat alleen op te ruimen. Zullen we een datum afspreken dat we het samen doen? Dat wil ik graag horen. Dat de hulp die bij de uitvaart geboden wordt, er ook daadwerkelijk is. Niet alleen opmerkingen of wat zij zouden doen als ze mij waren.”

En dat is de boodschap die ik vandaag wil geven.

 

Advertenties

2 thoughts on “Als ik jou was

  1. hennie bossaert 13 oktober 2015 / 5:37 pm

    Ook ik heb dit ooit meegemaakt wat hierboven beschreven word. Je bent jong weduwe en iedereen lijkt je in de gaten te houden en komen met goed bedoelde adviezen en als je dat niet opvolgt dan krijg je nog een standje ook of een preek…………Ik begrijp zo die enorme boosheid van binnen dan…..je werd altijd voor vol aangezien zolang je partner er was en dan…………zien ze je ineens niet meer als volwassen (lijkt het wel)? Ik zeg altijd……..ze bedoelen het allemaal goed maar kunnen zij iets voelen van die vreselijke pijn???? Een enkeling die het heeft ondervonden (maar die hoor je niet) juist altijd de mensen die er nog geen ervaring mee hebben weten het beter tja……. Ik ben nu 26 jaar verder en mijn 2 kinders zijn inmiddels volwassen en ik kan zeggen…….dat ik buiten dat ik geamputeerd ben ook sterker eruit ben gekomen en een hoop heb geleerd door het leven en in het leven. We hebben nare en zware tijden gekend de kinderen en ik maar zijn een team. Ik wil deze vrouw en gezin dan ook alle kracht en sterkte toewensen en zeggen………….luister naar jezelf (de stem binnen in jou) doe waar je jezelf goed bij voelt en leef voor jullie kind en ook nog voor je overleden partner (dit gaf mij vaak de kracht om door te pakken). Hou vertrouwen…….het leven is vallen en opstaan…….maar je komt er wel!
    Zet hem op!!! Groetjes van een maatje.

  2. wim hermans 14 oktober 2015 / 9:12 am

    Dank voor het verhaal, het maakt me stil en laat me naar mezelf kijken. Hoe sta ik in dit soort situaties, hoe is dat voor mezelf. hoe eerlijk ga ik daarmee om met mezelf. Het bieden van oplossingen is voor mij een manier om er boven te gaan staan en niet mijn eigen onmacht aan te hoeven zien. Ik heb hier weer van geleerd. Kwetsbaarheid maakt gelijkwaardig en is kracht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s