Kan verdriet een vriend zijn?

prijs liefdeBegrijp me niet verkeerd. Verdriet om de dood van een geliefd persoon is heel erg. Niemand wil iemand waarvan hij of zij houdt verliezen en de pijn van het gemis voelen. Niemand zit te wachten op het intense verdriet dat we voelen als we een geliefd persoon uit ons fysieke leven verdwijnt. We proberen dan ook de pijn weg te houden, ons te beschermen tegen de pijn. Maar als we vluchten voor de pijn, vluchten we ook van de goede dingen die verdriet kan brengen.

Zou verdriet dan toch een vriend zijn?

Rouw is de achterkant van liefde. Juist door de liefde die we voor de overledene voelden, hebben we verdriet nu hij of zij er niet meer is. Voelen we het gemis. Rouw, de pijn van het gemis, het verdriet om de overledene is een gezonde, normale, universele reactie op het verlies van een geliefd persoon. Op een bepaald moment wordt de pijn minder rauw, maar het verdriet, het gemis verdwijnt nooit.

Het toelaten van verdriet geeft vaak een diepere en eerdere healing.  Ik zie juist vaak bij mensen die flink zijn, het verdriet uit te weg gaan, dat er een lange weg is voor de dood van de geliefde persoon is geïntegreerd. Ze zijn nog op de vlucht, kunnen de herinneringen van de overledene nog niet aan. En daardoor ook niet de fijne herinneringen van wat er samen was. Het verdriet toelaten kost wel tijd.  Dus inderdaad, misschien moeten we dan wel een tijdje ons ziek melden of minder uren gaan werken.

levenspadEn als we dan die tijd hebben om ons verdriet toe te laten, dan merken we dat het verdriet ook vertelt wat werkelijk belangrijk is in ons leven. Onder het verdriet ligt de bron van liefde van degene die we verloren hebben. De bron van liefde die ons vertelt waar het in het leven werkelijk om gaat.  Een bron die ons energie en kracht geeft, die ons kansen laat zien. Zoals Vicky, die haar 16 jarige dochter had verloren tegen me zei: “Ik had een keuze. Of ik kon zelf ook afsterven of ik stond open voor de kansen die zich door Kaleigh’s dood lieten zien.” Vicky richt zich nu op projecten om ouders van  drugverslaafden jongeren te ondersteunen.

Als we verdriet als gast uitnodigen, hem verwelkomen, vergroot hij ons hart.  Er is meer ruimte voor vergeving, meer gastvrijheid voor anderen, meer lichtheid in ons hart. Het duurt een tijdje, want we moeten wel aan de ongenode gast wennen. Pas na jaren zullen we ons misschien afvragen “Zou verdriet dan toch een vriend zijn?”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s