Onverwachte momenten van verdriet

onverwacht moment
Auteursrecht: irisphoto18 / 123RF Stockfoto

“Gisteren gebeurde het weer”, zei Clara, “ik wou dat ik me erop kon voorbereiden, maar het overvalt me elke keer. Ik was nota bene gewoon bij de slager. Op het moment dat een jongentje van een jaar of vijf een stukje worst krijgt, lijkt het alsof mijn borst wordt opengereten, zo’n pijn. Terwijl Jürgen toch als twaalf was toen hij verongelukte, dus geen worstjes meer kreeg bij de slager. Bovendien bestond deze slagerij niet eens toen Jürgen nog leefde. Maar ik zag hem zo weer staan. Braaf wachtend op zijn worstje, want ik had hem geleerd dat hij er niet om mocht vragen. Het besef ook dat er nooit een kind van hem zou zijn dat op dezelfde manier als hij daar zou staan. Misschien was het ook de manier waarop het kind het stukje worst aannam, dat het me ineens zo intens aan Jürgen deed denken en de tranen omhoog deed komen. En niemand begrijpt het ook. Jürgen is er al zolang niet meer. Hij zou nu al 29 zijn, bijna 30. Volgende maand zou hij 30 zijn geworden.”

Ja, het was inmiddels 18 jaar geleden dan Clara haar zoon door een ongeluk had verloren. Hij was twaalf jaar oud toen.  Hij was op slag dood. Het verdriet om de dood van haar zoon heeft Clara jarenlang verlamd. Sinds de geboorte van haar kleindochter, nu drie jaar geleden,  kan Clara ook weer genieten van de mooie momenten in haar leven. Heeft ze ook de wil om de mooie momenten te zien. Haar kleindochter heeft haar doen beseffen dat er nog mensen op de wereld zijn, die ook belangrijk voor haar zijn, zoals haar man, haar dochter en kleindochter.

Verdriet heeft niet veel nodig om weer boven te komen. Op grote triggers zijn we meestal wel voorbereid. De geboortedag van de overledene, de sterfdag, de lege plek aan tafel tijdens de feestdagen of het gemis bij een belangrijke gebeurtenis in het leven. Hierop kan men zich enigszins voorbereiden. De lege plek aan tafel opvullen met versiering bijvoorbeeld, de geboortedag toch samen vieren. Maar de kleine triggers komen vaak onaangekondigd.  Een kind wat dezelfde leeftijd heeft als jouw kind nu zou hebben, of iemand die op dezelfde manier zijn hoofd beweegt als degene die jij bent verloren. Het nummer, dat onverwacht uit de radio in de supermarkt komt, waar jullie je eerste dans samen op hebben gedaan.  Een brief die na jaren KLOPPEND HART2nog binnen komt op naam van de overledene. Of een stoel die je wegdoet omdat hij totaal versleten is en op het moment dat de vuilniswagen hem platdrukt, zie je weer hoe je man, kind of moeder in die stoel zat. Momenten in het leven die niet te voorspellen zijn, momenten in het leven, waarbij het intense verdriet van het verlies weer boven komt. Momenten ook waarvan je na verloop van tijd weet, dat ze ook weer verdwijnen. Momenten die een deel van  jou zijn, zoals ook je verdriet om de dood van de geliefde persoon een deel van jou is. Je kunt ze vervelend vinden, je mag ze ook koesteren. Ze laten zien dat jullie verbonden waren en blijven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s