Helemaal alleen

 

14413256 - closeup butterfly on flower
Auteursrecht: pat138241 / 123RF Stockfoto

Het gevoel helemaal alleen te staan met je verdriet, komt je dat bekend voor?  Ik zie het vaak bij mijn klanten, een reden waarom ze zich tot ons wenden.

Het is normaal dat je je zo voelt, zeker in de eerste periode na het overlijden van de dierbare. Dit komt deels omdat onze maatschappij  zich niet op het gemak voelt bij dood en rouw en weinigen weten om te gaan met de pijn van verlies en verdriet van de ander.  En we vinden het ook moeilijk om te gaan met onze eigen pijn van verlies  en verdriet.  We zijn niet gewend om uitdrukking te geven aan onze pijn en verdriet.  We houden onze pijn en verdriet voor onszelf en vallen er anderen niet mee lastig. 

Je hebt dat zo geleerd, je pijn en verdriet voor je te houden, niet aan anderen te tonen.

Of je bent bang dat je anderen overvalt met je pijn en verdriet, dat ze het niet aankunnen.

Of je hebt wel een keer uitgereikt, maar het enige wat je terug kreeg was een cliché: “Over een tijdje gaat het wel beter. Tijd heelt alle wonden”.

Of ze gaan je vermijden, omdat ze inderdaad niet om kunnen gaan met pijn en verdriet.

Hoe zou je kunnen omgaan met je gevoelens van eenzaamheid?  Wat kun je doen als je op reis bent door het land van rouw en je het gevoel hebt dat niemand begrijpt hoe moeilijk die reis is?

Nee, niemand kan zich voorstellen hoe zwaar die reis is . Als je zelf door het land van rouw hebt gereisd, weet je hoe intens deze reis is, maar elke reis is anders, een ieder neemt een andere weg.  Ik weet het, je hebt de neiging om wat jij doormaakt voor je te houden, juist omdat je ervan overtuigd bent dat niemand weet wat je doormaakt. Maar daarom is het ook zo belangrijk om te zeggen wat je doormaakt, uit te reiken naar familie en vrienden, of als die er niet voldoende kunnen zijn, professionele hulp, die een stukje met je meereizen, zodat je je niet zo alleen voelt. Maar je moet ze wel meenemen op jouw reis, want zij weten niet welk pad jij hebt gekozen.

Ga eens bij jezelf na. Zeg je niet te gemakkelijk, dat het goed gaat, dat je het wel aankunt, terwijl je hart bijna smeekt om die arm om je schouder.  Ja, je familie, vrienden en kennissen, collega’s, allemaal zijn ze door gegaan met hun leven. Dat wil niet zeggen dat ze geen tijd en aandacht voor je hebben. Alleen is een week voor hen anders dan voor jou. Zij weten niet dat die zondagavond elke keer weer een hel is om door te komen bijvoorbeeld. Terwijl ze alles voor je zouden willen doen om je leven draaglijker te maken. Alleen je moet het wel aangeven. Ik weet wat sommigen nu misschien denken: Dat kunnen ze zelf toch ook wel bedenken, dat hoef ik toch niet te vragen.  Ja, dat moet je wel vragen.

maskMet wie ben jij het best? Wie is het meest comfortabel en zorgzaam met je verdriet? Vind hen, familie, vrienden, collega’s,  die zonder te oordelen naar je luisteren, of wend je tot mensen die een vergelijkbaar verlies hebben geleden.

Vind de tijd met anderen te praten, om aangeraakt te worden, en ondersteuning  te krijgen. Wees eerlijk met anderen over wat je voelt. Sta jezelf toe om je verdriet te uiten in plaats van het te maskeren.

We hebben iemand nodig om de pijn van het verlies te delen.  Rouwen kun je niet helemaal alleen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s