Rouw kent geen leeftijd

vlinder2
Auteursrecht: randyrfeuerstein / 123RF Stockfoto

Het verhaal van Lynn:

Ik weet het nog goed op een warme zomerdag, een paar dagen voor mijn verjaardag. Mijn moeder lag ziek op de bank, al een paar dagen. Mijn tante kwam langs om ons huis schoon te maken. Vreemd vond ik dat wel, dat had ze nog nooit gedaan. En mijn oma kwam ook langs en bleef voor ons koken. En ik zat gewoon naast mijn moeder op de bank en hoe meer mensen ons huis binnen kwamen, hoe dichter ik bij mijn moeder op de bank kroop.

’s Avonds toen ik op bed lag, hoorde ik mijn moeder ruzie maken met mijn vader en oma. Waarom deden ze dat nou? Toen ik goed luisterde, hoorde ik dat papa en oma probeerde mama te overtuigen om naar een arts te gaan, omdat ze steeds zieker werd. Maar mama wilde niet, ze wilde thuis blijven, want over een paar dagen was ik jarig.

Op mijn verjaardag lag mama toch in het ziekenhuis. Ik mocht die dag mee op bezoek. Mama lag stil in haar bed. Ze glimlachte lief naar mij, maar zei niets. Het is de laatste keer dat ik haar heb gezien. Ik was negen jaar geworden. Toen ik wegging, wist ik niet, dat het de laatste keer was dat ik haar zou omhelzen. Ik had de allerliefste mama van de hele wereld en ik weet dat ze tot in het diepste van haar wezen van mij hield en niemand, echt niemand mag een slecht woord over haar zeggen. Ook nu nog niet. Rouw kent geen leeftijd.

Ik huilde niet, ik kon het niet, ik wist niet hoe. Ik had ook geen idee wat er gaande was, ik realiseerde me enkel dat het leven broos was.

Ik mocht mijn moeder niet meer zien, omdat ze zo veranderd was die laatste dagen. Maar ik drong aan en mijn vader nam me toch mee naar de wake. Ik kuste mijn moeder op haar voorhoofd, en schrok ervan hoe koud ze was. Het was de eerste keer dat ik een dood iemand aanraakte.

kind en verdriet leeftijdlIk had vragen, heel veel vragen, waarvan de meeste onbeantwoord bleven. Ik hoefde me geen zorgen te maken, alles zou worden geregeld. Hoezo geregeld, ik moest verder leven zonder mijn mama! Andere mensen bepaalden wat er met mijn broertje en mij gebeurden. Ik ging bij oma wonen en mijn broertje bij mijn tante. Mijn vader ging akkoord. Hij durfde de zorg voor twee kinderen niet op zich te nemen. Ik had niets te zeggen, ik had geen keuze. Ik was negen jaar. En zo werd ik ook van mijn vader en broertje gescheiden.  Rouw kent geen leeftijd.

Verdriet heeft geen tijdslimiet, geen leeftijdsgrens.  Mijn oma zorgde goed voor mij en toch voelde het niet als thuis. Toen ik zestien en mijn broertje veertien was, zijn we weer bij mijn vader gaan wonen. Maar ik was hen verloren en het samenwonen werd een drama en op de dag dat ik achttien werd, negen jaar later, ben ik op kamers gaan wonen.

Wat zou mijn leven er anders uit hebben gezien, als mijn moeder niet ziek was geworden.  Toch heeft het mij ook gevormd tot wie ik nu ben en daar ben ik trots op.  Als ik mijn drie kinderen zie, geniet ik.  Ik heb een mooi beroep, wat ik zonder deze ervaring nooit zo goed zou kunnen invullen. Ik ben nog steeds een rouwend kind, rouw kent geen leeftijd.

 

Advertenties

One thought on “Rouw kent geen leeftijd

  1. Hanneke Jongeling 7 juli 2015 / 9:20 pm

    Dank voor het delen van dit voor mij herkenbare verhaal.
    Ik was tien toen mijn moeder overleed en al ruim vijftig jaar mis ik haar. Tegelijk ben ik dankbaar voor wie zij was, haar liefde voor haar kinderen. Deze vroege verlieservaring is een van de redenen waarom ik mij later ben gaan verdiepen in zin- en betekenisgeving bij verlies en rouw.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s