En dan ben je alleen!

bejaardSoms is het moeilijk om stil te staan bij het verdriet van een hoogbejaarde als de partner is overleden.  Fysiek is de achtergebleven partner doorgaans niet meer zo fit, terwijl ook cognitief de beste tijd is geweest. En daarmee wil ik niet zeggen dat er sprake is van dementie, maar door ouderdom zijn het lange- en zeker het kortetermijngeheugen niet meer wat het geweest is. Samen met de partner kwamen ze de dagen door. Wat de één niet meer kon, kon de ander opvangen en andersom. En dan is er plotsklaps dat moment dat één van de partners overlijdt en de hoogbejaarde alleen in de maatschappij staat. Soms zijn er kinderen die een deel van de zorg voor hun overlevende ouder overnemen. Soms is er niemand in de directe omgeving.

En dan zit je daar, alleen met je verdriet. Te wachten tot het ook jouw tijd is. Maar ondanks al je kwaaltjes blijft je leven voortduren, ook al mag het van jou eindigen. Helaas heb je daar geen zeggenschap over en ook je huisarts vindt niet dat je terminaal bent en er dus iets aan gedaan kan worden.

Natuurlijk maken zich veel mensen zich op de begrafenis van je partner nog ongerust over hoe het nu verder moet. Maar voor hen gaat het gewone leven de volgende dag weer gewoon door. Je bent ook niet meer zo sociaal. Je kunt het nieuws niet meer goed volgen. Je wilt wel interesse tonen in hun kinderen, maar je kunt niet meer onthouden wat die allemaal uitspoken. Je vergeet soms zelfs hoeveel dagen je al alleen bent, hoe lang het ook al weer geleden is dat je partner is overleden. Want elke dag lijkt hetzelfde. Je zit te wachten tot de thuiszorg komt om je eten en drinken te geven. Je te helpen met uit bed te komen en weer naar bed te gaan. En verder zit je op je stoel. Zien doe je niet veel meer, dus veel kun je niet doen. Je mist hem of haar ontzettend.  Je vindt het soms ook wel fijn dat er niemand is, want dat kan je net doen of je partner er nog is. Je praat tegen de stoel waar hij of zij jaren tegenover je heeft gezeten. Oké , er wordt niets teruggezegd, maar je kunt de energie nog voelen van toen het wel zo was.

troostende handEenzaam voel je je. Maar je hebt geen energie meer om uit te reiken voor sociale contacten. Je kunt dat eenvoudig niet meer. Je weet dat het ongezellig is, dat de schamele bezoekjes die nu nog plaatsvinden daarom ook steeds korter en minder zullen worden. Je hebt je leven geleefd. Je zou zo graag weer herenigd worden met je partner. Helaas staat onze maatschappij dat niet toe en moet je alleen en eenzaam verder, niemand om je verdriet mee te delen, alleen jij.

Onze maatschappij kent veel van deze ouderen.  Het overgrote deel is vrouw, omdat deze een langere levensverwachting hebben dan een man. Ouderdom wil ook zeggen, je klaarmaken om over te gaan. Ouderdom gaat dus gepaard met het langzaam loslaten van het leven. Wat bij ongeneeslijk zieken in een korte tijd gebeurt, gebeurt bij ouderdom in een langzamer tempo.  Doordat ze zich terugtrekken uit het leven,  hebben ze te weinig energie om nieuwe relaties aan te gaan.  Dat wil niet zeggen dat ze niet eenzaam zijn en verlangen naar contact. Alleen zij kunnen niet meer investeren in de relatie, dat moeten we doen.

Advertenties

One thought on “En dan ben je alleen!

  1. Hanneke Jongeling 18 juni 2015 / 6:53 pm

    Mooi verwoord en herkenbaar in mijn directe omgeving. Heel goed om dan zelf te investeren in de relatie met de persoon die nu alleen is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s