Stil verdriet

kinderloosIk heb er al eerder over verteld volgens mij, het stille verdriet van de ongewenste kinderloosheid.  Het raakt me telkens weer in mijn hart. Het is ook een deel van mijn leven namelijk. Het verlangen naar zwangerschap, elke maand die spanning of het nu dan wel zover zou zijn. En zelfs wetend dat het niet mogelijk is, bij elke dag dat je overtijd bent, toch hopend op een wonder dat zich heeft voltrokken, met dan een paar dagen of uur later de teleurstelling dat wonderen voor jou blijkbaar niet bestaan en dat er (voorlopig in ieder geval) geen wondertje bij jou geboren gaat worden.

Ik had het geluk dat mijn eerste kind me als het ware in de schoot is geworpen. Ik weet het nog als de dag van gisteren.  Helemaal onverwacht, niet de planning en dat in de tijd dat er genoeg middelen waren om een zwangerschap te voorkomen. Het was zelfs even door mijn hoofd gegaan om de zwangerschap af te breken en te wachten op een tijdstip dat het krijgen van een kind beter uitkwam. Gelukkig heb ik dat niet gedaan. Want een volgende zwangerschap was me niet meer gegund. Toch ik heb nog vele jaren het proces meegemaakt van hoop en verdriet. Hoewel ik de troost had dat ik wel een schattig meisje had, en inmiddels drie wondertjes van kleinkinderen. Dus mij hoor je niet meer klagen. Ondanks het feit dat ik nog zo ontzettend graag nog een keer zwanger zou zijn geweest. Maar nee, secundaire infertiliteit, heette het met een mooi woord.

Dus als ik weer iemand tegen kom, met een stil verdriet van het hebben van geen kinderen, dan voel ik mee. Niet helemaal, want het voelt toch anders. Maar ik ken wel de ziekenhuisbezoeken, de hoop na het terugzetten van een bevruchte eicel, en de teleurstelling van weer niet. Het besluit te stoppen met pogingen om zwanger te worden en je leven een richting te geven die je niet wilt, maar die je  toch moet nemen. Rouwen om de toekomst die er niet zal zijn.  Geen babybedje, geen box, geen friemelkleertjes. Ja, je kunt gewoon een rondreis over de wereld gaan maken. En natuurlijk doe je dat ook. Jullie genieten samen van de vrijheid om dingen te doen die een gezin met kinderen nooit zou kunnen. Maar zo graag had je het anders gewild. En dat kinderloosheid3is rouwen. Een heel moeilijk rouwproces, want zolang je nog in de vruchtbare periode van je leven bent, begint het rouwen elke maand weer opnieuw. Ik geef ook het advies aan ouders die zeker weten dat ze geen kinderen meer kunnen krijgen, om één van de partners te laten steriliseren. Verbaasd kijken ze me dan aan. Ze kunnen toch geen kinderen krijgen, dus dat is toch niet nodig. Maar deze zekerheid zorgt ervoor dat de hoop, dat je alsnog zwanger bent, je niet maandelijks in een nieuw rouwproces gooit. Het zorgt ervoor dat je de kinderloosheid kunt integreren in je leven en dat je verder kunt met je leven. Dat het een onderdeel van je wordt, jij zonder kinderen, wat anders is dan het beeld dat je had, jij met kinderen. Doch zolang je elke maand nog kunt denken “het zou toch niet…”, kun je niet met dit rouwproces beginnen. Dan kun je pas beginnen als je in de menopauze zit, en dan moet je beginnen met een volgend rouwproces, namelijk dat je nooit grootouder zult worden.

Ongewilde kinderloosheid, een lange, vaak stille reis in het land van rouw.

 

Advertenties

4 thoughts on “Stil verdriet

  1. mieke van beek 30 maart 2015 / 6:27 pm

    Wat mooi geschreven voor een ieder diedit overkomt heel veel sterkte toegewenst

  2. anna 31 maart 2015 / 8:49 pm

    ik weet er alles van. Kinderloos omdat mijn man onvruchtbaar is. En dat is gekmakend: je eigen lijf doet het prima maar de biologische klok tikt door. Elke maand weer die eisprong voelen/opmerken…. Soms voelt het alsof ik in een gevangenis zit waarvan de deur nog op een kier staat (voor mij dan). En dat wil ik eigenlijk niet weten want ik hou zielsveel van mijn man. Het is bijna onmogelijk voor mij om te moeten kiezen tussen mijn man en mijn kinderwens. En nee, een donor is echt niet dan meteen ”de oplossing”. Dat is weer een hele nieuwe keuze met hele andere consequenties (even afgezien van de wachttijd van 3 jaar!!!). En die verwerking: het is loodzwaar. Te zwaar. Eenzaam ook. Niemand die het meer opmerkt want de behandelperiode ligt achter je. Maar dan begint dat rouwen pas echt!! En het besef dat het nooit over gaat (als je het over oma worden heb bijv): verschrikkelijk. Het is niet voor te stellen hoe het is als je het niet uit eigen ervaring weet

  3. Secunda Kayin 30 augustus 2015 / 12:05 am

    Mooi verwoord! Ik schrijf over secundaire infertiliteit op http://www.secundaire-kinderloosheid.nl omdat ik ervaar dat veel vrouwen en mannen het lastig vinden blij te zijn met het kind dat er wel mocht komen en tegelijk verdriet te ervaren om het volgende kindje dat niet blijkt te komen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s