Woensdagen met oma

Dit verhaal kwam erg dichtbij, omdat ik zelf ook oppasoma ben van een tienjarige kleinzoon. Dan doet ervaring er niet veel toe, en word je gewoon geraakt.

HPIM0508“Mick is 10 jaar. Vanaf het moment dat zijn mama naar haar bevallingsverlof weer ging werken ging hij op woensdag naar oma. Woensdag is de vaste oppasdag van oma. Al jaren is hij elke woensdag bij oma, behalve als papa en mama vakantie hebben. Van toen hij klein was, kan hij zich niet veel herinneren, maar  er zijn wel veel foto’s. Samen kleien, samen lezen, samen verven, samen naar de speeltuin, samen naar de kinderboerderij, samen met de trein mee en samen…., hij weet niet wat ze nog meer samen deden, maar heel veel. Totdat hij naar groep 3 ging, was hij elke woensdag heel de dag bij oma. Daarna alleen de middagen, want ’s morgens moest hij naar school.  Papa bracht hem voortaan ’s morgens naar school op woensdag en oma stond hem op te wachten als hij uit school kwam. Nog steeds. Het is eigenlijk niet nodig, andere dagen komt hij ook alleen uit school. Toch vindt hij het speciaal dat oma er elke woensdag staat.  Hij kijkt elke woensdag uit het raam van de gang, of hij haar al ziet staan. En als hij haar ziet, maakt zijn hart nog steeds een klein sprongetje. Soms doen ze niet veel, soms gaat Mick spelen met vriendjes of vriendjes bij hem en soms doen ze leuke dingen samen, zoals vorige maand toen ze naar de WinterEfteling waren geweest.

rouwlandschap
Auteursrecht: anjajuli / 123RF Stockfoto

Tot gisteren. Gisteren was het woensdag. Zijn papa had hem naar school gebracht zoals altijd. Terwijl Mick zijn jas pakte, keek hij door het raam naar buiten, verwachtend zijn oma te zien, naar boven kijkend, zodat  hij als gewoonlijk even kon zwaaien.  Maar oma stond er niet.  Voor het eerst sinds 10 jaar was oma er niet. Mick’s hart maakte weer een sprongetje, maar nu niet van blijdschap, maar van angst. Mama of papa hadden er niets van gezegd dat oma er vandaag niet zou zijn. En oma had vorige week toen ze wegging ook enkel gezegd, tot volgende week. Mick was in verwarring. Zou hij even wachten? Hoewel oma nooit te laat was (volgens Mick stond ze meestal een kwartier te vroeg op het schoolplein), zou het een keer kunnen gebeuren natuurlijk. Of moest hij naar huis lopen?  Oma zou toch wel begrijpen dat hij naar huis was gegaan, toen ze er niet was.  Deze gedachten kwamen in hem op toen hij zijn jas aan deed en de trap afliep. Hij had een heel onheilspellend gevoel over zich. Het klopte gewoon niet. Hoe kwam het dat oma er niet was? Er zou toch niets ergs zijn gebeurd? Nee, want dan zouden papa of mama wel naar school zijn gekomen. Want ze wisten dat oma hem altijd uit school haalde op woensdag. Een beetje opgelucht omdat er niemand was liep hij verder. Hij wou zijn klasgenootje nog kameraadschappelijk op de schouder slaan, toen ze tegelijkertijd de deur uit wilden lopen, maar zijn hand bleef halverwege steken. Papa en mama stonden naast de deur. Op dat moment stortte Mick’s wereld in en zette hij, onverwacht en ongewild, zijn eerste stap in het land van rouw.  Hij wist het gelijk, oma was er niet meer. Er zouden geen woensdagen met oma meer zijn.”

Mick is inmiddels 13 jaar.  Zijn reis door het rouwlandschap is nog niet voorbij.  De herinnering aan het moment dat hij zijn ouders die woensdag zag is nog steeds vervuld met intense pijn. Toch, zijn boosheid op oma, dat ze zomaar was doodgegaan, is over en hij begint weer te genieten van de herinneringen aan de woensdagen met oma. Hij heeft nu geen oppas meer nodig. Maar het blijven woensdagen zonder oma.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s