Dat is genoeg als je rouwt

winter“Ik weet het niet”, zegt Miranda, “ het voelt als een berg waar ik tegen op moet. Ik ben al volledig futloos als ik er alleen aan denk, dat ik alleen het nieuwe jaar moet beginnen. Carnaval, dat vierden we altijd samen. We waren met een aantal stellen. Natuurlijk zullen ze vragen of ik weer meega, maar dan voel ik me het vijfde wiel aan de wagen. Bovendien heb ik helemaal geen zin om carnaval te vieren. En dan de zomervakantie. Ik krijg het advies om met een alleenstaandenreis op vakantie te gaan. Wat vind jij daarvan? Ik heb totaal geen energie om het uit te zoeken. Echter ik moet er ook niet aan denken dat ik straks vakantie heb en ik alleen thuis ben en niets om handen heb. Dan wordt het leven nog zwaarder en ik vind het al zo zwaar. En…..”

Tijdens deze aarzeling breek ik in. Miranda is vijf maanden terug haar man onverwacht verloren.  Dus het eerste jaar van rouw is nog niet voorbij. De dagen en weken zijn zwaar voor haar. Telkens wordt ze geconfronteerd met het verlies van haar echtgenoot. En ze maakt het zichzelf moeilijk door ook al energie in de toekomst te steken.  Veel van haar energie is nog bij het moment van overlijden, de schok van het verlies is aan het landen, maar nog veel gedachten zijn bij hoe het heeft kunnen gebeuren, bij het schuldgevoel of ze soms signalen heeft gemist. Veel energie gaat naar het verwerken van het verlies, want rouwen is heel hard werken.  Haar energie is op en dan ziet de toekomst eruit als een berg.

“Hoe is het vandaag”, vraag ik. “Vandaag”, zegt  Miranda verbaasd. “Ja vandaag”, antwoord ik. Miranda denkt even na.  “Dat weet ik eigenlijk niet. Ik ben bezig met wat er komen gaat, zoals carnaval en de zomervakantie.”

moeizame reisMijn advies: Een jaar is zoveel om te overzien, zeker in een periode dat alles anders is dan het was. Het leven is dan gemakkelijker te leven door per dag te leven. Soms is dat nog te moeilijk. Dan kun je de dag in stukjes hakken. En elke keer dat stukje leven. Zoals nu, ben je hier. Je hoeft verder niet na te denken, alleen bezig te zijn met wat we hier doen. Dus we laten carnaval en de zomervakantie even voor wat het is.  Neem gewoon nog je gemak, en laat  zijn wat er nu is. Nieuwe taken hoef je nog niet op je te nemen, dat kan wachten. Het duurt nog een paar maanden voordat het carnaval is. Dan kan je besluiten wat je doet. Beperk je nu tot deze dag. Ervaar wat er deze dag is en als deze dag erg zwaar is, zeg dan tegen jezelf, dat het niet altijd zo zal zijn. Ook al geloof je dat op dit moment misschien niet.  En als je het nog niet gelooft, zeg het dan vaker tegen jezelf. Maar ben niet te hard. Je mag nog veel slechte dagen hebben. Kijk ook niet terug op deze dagen. Ze waren er, zo was het toen. Nu is het zoals het is, vandaag. Morgen is nog te ver. Gebruik je energie voor wat er vandaag is. Dat is genoeg als je rouwt.

 

Advertenties

One thought on “Dat is genoeg als je rouwt

  1. Grethe 5 januari 2015 / 10:39 pm

    Lieve Miranda,

    Je huilt niet, of hebt niet kunnen huilen, om verschillende redenen, dat denk ik. Sterke Oma zijn voor je kleinkinderen, zelf bang zijn als je het grote verdriet echt toelaat, dat je weggespoeld wordt, geen grip meer hebt. Mijn zoon 42 jaar is deze zomer overleden. Ik ben er achter gekomen,hoe en waar ik het liefste huil, want dit grote verdriet kan en wil je niet met iedereen delen. Het is toch als ik alleen ben, ik heb een mooie herinneringsdoos gemaakt, veel foto’s neergezet. Toen kon ik pas huilen. Nu gaat het huilen wel, elke ochtend, bij een zeer goede vriendin. Zomaar als iemand iets liefs over hem zegt, of over hem gaat praten en als ik zelf over hem wil praten, kan ik nu huilen. Het lucht op. Je krijgt op de één of andere manier een soort energie, niet echt lang, maar toch. Het is een verschrikkelijk verdriet, het maakt eenzaam, al zijn er nog zoveel goedbedoelende mensen om je heen. Het gemis, de pijn, daar moeten we op rekenen, gaan nooit meer weg. Het gevoel dat onze kinderen, niet meer meemaken wat wij gaan meemaken is onverdraaglijk, maar toch krijgen we eens weer hoop en kracht om wat te kunnen genieten. Je hebt geen kind, er is geen kind, nee je bent je kind, er is een stuk mee gestorven van jezelf. In je opgroeiende kleinkinderen, zul je haar herkennen. Heel veel sterkte en vertrouwen. Een lotgenote.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s