Waarom?

winterzon“Waarom worden de dagen weer korter”, vroeg Birgit.    Vanmorgen stapte ik inderdaad de voordeur  uit terwijl het daglicht net begon te dagen en was het alweer donker toen ik de voordeur weer opende.   De dagen zijn inmiddels weer kort geworden, maar achter de vraag van Birgit zat wat anders, want een vijftienjarige weet echt wel waarom de dagen in november korter worden.

Elf maanden geleden heeft Birgit haar moeder verloren.  Een lange elf maanden met veel verdriet en ook met leuke gebeurtenissen. Een zomervakantie waar ze tegen op had gezien zonder mama, maar die wonder boven wonder erg ontspannend was geweest. Ze waren zoals altijd naar de camping geweest. Dit jaar had Birgit twee vriendinnen mee mogen nemen en voor het eerst had ze zich samen met haar vriendinnen op het vakantieadres in het uitgaansleven gestort.

Maar nu de dagen korter worden, de eerste sterfdag naderbij komt, gaan haar gedachten weer steeds vaker naar haar moeder. Het voelt voor Birgit alsof ze de laatste weken van het leven van haar moeder herleeft. Alsof ze weer afscheid van haar moeder moet nemen.  Thuis ook. Als Birgit de woonkamer binnenstapt, ziet ze het bed weer staan. Haar moeder, uitgeput, enkel nog in staat om een enkele aai over het gezicht van Birgit te geven. Zoals Birgit zegt: “ het is alsof ik de aai weer voel als ik de woonkamer in loop. En dat doet zo’n pijn.  Echt ik dacht nog wel aan mama, ik was haar echt niet vergeten, maar nu voelt het hetzelfde als toen ze net dood was. En dat is begonnen toen de klok is verzet. De donkere avonden herinneren me zo aan de laatste avonden met mama.  Ik heb het nog aan papa gevraagd, hij voelt het ook zo. Dat het veel moeilijker is nu hè, nu de avonden zoveel langer zijn.”

pijnterugEn Birgit is niet de enige. De langere avonden brengen meer eenzaamheid met zich mee. Niet voor iedereen is de komende tijd de leukste tijd van het jaar. Voor degenen die iemand verloren zijn, op wat voor manier dan ook, is deze tijd een mindere leuke tijd.  Een tijd waarin men soms nauwelijks energie op kan brengen om uit bed te komen, laat staan om energie op te brengen om acties te ondernemen om die eenzaamheid te doorbreken,  om ervoor te zorgen dat men niet ook nog de komende feestdagen alleen op de bank zit.

Hiervoor hebben ze ons nodig. Wij, die iemand in onze omgeving hebben, die eenzaam is. Die nu de avonden langer worden zich een gevangene voelen in hun huis, die de pijn van hun verlies nu intenser voelen.

Ken je iemand die het afgelopen jaar iemand heeft verloren door de dood, echtscheiding of hoe dan ook. Besef dat deze lange avonden een extra hobbel zijn in het rouwen, dat het zwaarder is nu de dagen zo kort en de avonden zo lang zijn. Maar dat is niet alleen voor degenen die het afgelopen jaar iemand hebben verloren.  Eenzaamheid en de pijn van een verlies doet zich nu eenmaal wreken als de dagen korten worden en de avonden langer.  Laat deze mensen gewoon weten dat je er bent en dat ook zij belangrijk zijn. Het hoeft niet veel te zijn. Een kaartje, een belletje, een appje. En in plaats bij jezelf op de bank te ploffen na een werkdag,  plof een keer bij hen op de bank. Want zoals Birgit zegt: “Net toen ik dacht dat de pijn minder was, kwam hij in alle hevigheid terug”.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s