Ik van jou

2014-08-15 14.43.23Deze week bracht ik mijn jongste kleinzoon, net 2 jaar oud, naar bed voor zijn middagdutje. Op het moment dat ik hem in zijn bedje legde en zijn lichaampje zijn matras naderde, zag hij hem liggen, zijn Knor. Hij begon te stralen, pakte Knorretje stevig vast en zei helemaal vertederd: ik van jou, Knor van mij? Voor hem is “ik van jou”,  ik houd van jou. Hij zei het op dezelfde manier als dat hij tegen mij zegt. Of misschien zat er nog wel meer liefde in dan wanneer hij het tegen mij zegt. Er sprak in ieder geval zoveel liefde uit dat ik  weer even stilstond bij wat een knuffel voor een kind betekent.   Een kind van twee kent menselijke eigenschappen toe aan de oh zo geliefde (voor volwassen vaak smerige) knuffel.

En later die dag besefte ik dat hij  zijn Tuttie (een vies spuugdoekje dat nimmer van zijn zijde wijkt) dezelfde menselijke eigenschappen heeft gegegeven als zijn Knor. Tuttie, die hem troost als hij verdrietig is, die hem de rust geeft om in slaap te vallen, die hem nimmer in de steek laat als hij in een nieuwe omgeving is. Steevast blijft Tuttie bij hem.

2014-08-15 14.43.57En je begrijpt vermoedelijk al waar ik heen wil. Het verlies van een Knorretje of Tuttie is voor een klein kind het verlies van een geliefd iemand. Vroeger dacht ik weleens, je rijdt voor een knuffel toch geen 80 kilometer. Maar als je je kind bent vergeten, ga je die toch ook halen?

Een verlies van een knuffel is voor een kind dus een verlies, het (hopelijk) eerste rouwmoment in het leven van het nog zo jonge kind. En dat is de eerste les die je een kind kan leren hoe met verlies om te gaan.

We willen niet dat ons kind verdrietig is, dus het liefste hebben we alvast dezelfde knuffel in de kast liggen, zodat Knor gelijk vervangen kan worden. Maar geven we daarmee niet het signaal af, dat je niet verdrietig mag zijn wanneer iemand van wie je houdt weg is? Welk signaal geef je af, als dat wat het kind zo dierbaar was gelijk vervangen wordt?

Of we doen alles om  de aandacht van het kind van zijn Knor af te houden? Maar geven we daarmee niet het signaal af, dat het niet erg is dat Knor er niet meer is? Dat we geen verdriet mogen voelen, maar zoveel mogelijk bezig moeten zijn om het verdriet maar niet te voelen?

Is het niet beter om het signaal af te geven dat het erg is dat Knor of Tuttie weg is? Is het niet beter dat je laat zien, dat  je begrijpt dat je kind verdrietig is en dat je wel naast hem gaat zitten als hij gaat slapen, omdat je weet  hoe moeilijk het is zonder zijn geliefde Knor te moeten gaan slapen. Moeten we geen extra liefde aan het kind geven, omdat hij op dat moment de liefde van zijn gepersonaliseerde Knor zo mist? En mag hij maar één avond IMG-20140814-WA0002verdrietig zijn? Of is het logisch dat hij het overdag in zijn spel af en toe vergeet dat Knor er niet meer is, maar als hij in zijn bedje ligt, Knor weer intens mist, omdat hij altijd zijn neusje in Knor stak? Wil je een week naast zijn bedje zitten om de pijn van het verlies aanvaardbaar te houden?

Nee, niet vervangen. Knor is onvervangbaar,  Tuttie is onvervangbaar. De liefde voor Knor en tuttie  is uniek en het kind mag verdrietig zijn om het verlies hiervan. Het verlies van een knuffel, een eerste les van hoe te rouwen. Geef het goede signaal, het kind bouwt bij de volgende verlieservaring verder op wat hij nu leert.

Ik van jou. Ik ook van jou, kleine Minck.

Advertenties

2 thoughts on “Ik van jou

  1. Albert van Ool 21 augustus 2014 / 6:12 pm

    Wijze oma..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s