Je huisdier is oud

20131117_133902Huisdieren zijn in onze maatschappij een belangrijk onderdeel van het gezin. Soms blijven het huisdieren, soms worden het bijna kinderen.  Huisdieren hebben doorgaans een kortere levensverwachting als mensen, dus de kans, dat je huisdier voor jou overlijdt is groot.

Onze hond is ook oud. Ze is pas bij ons gekomen toen ze 6 jaar was en nu heeft ze de leeftijd van 14 jaar bereikt. Een kleine oude dame. Uitlaten is niet meer dan om een grasveldje heen lopen en zelfs daar moet je de tijd voor nemen. De afstand is dus wel kleiner geworden, maar de tijd voor het uitlaten is hetzelfde gebleven. Ze wordt magerder en voor mijn gevoel ook kleiner. Ik word er een beetje vertederd door.

Vastbesloten om haar een goede oude dag te geven, totdat ze aangeeft dat het genoeg is.  Ze wordt wel steeds eigenwijzer, nu ze doof is en ook blind begint te worden. De vaste uitlaattijden heeft ze los gelaten en  ook al willen wij die handhaven, zij kan zo dwingend naast je gaan staan, dat je met een zucht en wat vertederd toch maar weer de riem pakt en gaat. Ze heeft ook een lichte vorm van epilepsie en brengt een groot deel van de dag schuddend door.  De aanvallen zijn wel frequent, zelden heftig.  Ze heeft er zelf volgens ons geen last van. En zo gaan we door,  ik mezelf afvragend hoe lang ze nog bij ons zal zijn. Voor mij is het gewoon mijn huisdier.  Ik stel haar aanwezigheid op prijs en ik zal haar missen als ze dood is. Ik weet ook dat ik gewoon door zal gaan met mijn leven.

Voor mijn partner is het zijn kind. Hij is gek op het beestje en kan zich nauwelijks en wil zich ook niet voorstellen dat zijn “kind” binnenkort  overlijdt. Het kan nog een week duren, een maand, maar ik geloof niet meer in jaren. Hij wel. Hij kan ook ontzettend boos worden als zij bij het uitlaten haar tijd er weer voor neemt. Of als ze omvalt omdat ze niet meer zo stevig op haar pootjes staat. Als ze niet luistert (kan ze ook niet meer, want ze is echt stokdoof) , ook dan wordt hij geïrriteerd.  We hebben ons erover verwonderd. Ook hij. Hoe kan het nu zijn dat hij boos en geïrriteerd wordt op dat kleine hondje, terwijl hij er zo gek mee is? Terwijl zij voor hem (bijna) een kind is?  Hij haar menselijke gevoelens en emoties toekent?  Dat komt omdat hij zich niet kan voorstellen dat ze er niet meer is.  En onze kleinzoon van twee, die vindt het gewoon leuk om haar uit te laten.  Die ziet alleen maar een hondje dat in zijn tempo gewoon meeloopt, zonder bewust te zijn van het feit dat het de ouderdom van de hond is, die dit toelaat.

20140404_104017En daar zit hem nu de kneep. Ik zie haar ouder worden, steeds meer mankementen krijgen, steeds dichterbij het tijdstip komen dat we moeten zeggen: ga maar, het is goed geweest. Misschien moeten we zelfs zelf de beslissing nemen om haar in te laten slapen. Mijn partner ziet hetzelfde. Ook hij ziet haar ouder worden, steeds meer mankementen krijgen. Maar hij wilt niet dat het tijdstip dichterbij komt, waar op we moeten zeggen : ga maar,  het is goed geweest. En daarom wordt hij boos, geïrriteerd als je aan het beestje kunt zien en merken dat ze oud en fragiel begint te worden.

Hij is blij dat hij zich nu realiseert wat de oorzaak is, zodat  hij zijn boosheid niet op onze hond richt. Omdat hij nu weet dat het zijn machteloosheid is, die onder zijn boosheid en irritatie ligt. De machteloosheid dat je iemand langzaam van je weg ziet gaan, terwijl je dat niet wilt. De machteloosheid dat je weet dat iemand gaat sterven en je er niets aan kunt veranderen,  alleen afwachten en hopen dat ze geen pijn krijgt.

Eenzelfde patroon zie je als gezinnen anticiperen op de nabije dood van een familielid. Ik zag het ook in mijn familie gebeuren tot mijn moeder terminale kanker had.  Broers en zussen die haar zieker zien worden, steeds meer mankementen zien krijgen en het moment van dood gaan steeds dichterbij zien komen en die zeggen: ga maar, als het teveel wordt. En andere broers en zussen die haar ook zieker zien worden, steeds meer mankementen zien krijgen en boos worden. Ze konden gewoon niet accepteren, wilden niet accepteren dat het al bijna zover was. Gevoelens van machteloosheid omdat de strijd werd opgegeven. Een machteloosheid, waar je boos van wordt. Een blog waard, dus hier kom ik zeker op terug.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s