Het verdriet van kinderloosheid

 

moeder zijnNiet alle kinderloosheid geeft droefheid. Er zijn ook mensen die vrijwillig ervoor kiezen om zonder kinderen door het leven te gaan. En daar erg gelukkig mee zijn.

Er zijn echter ook mensen die graag kinderen hadden gewild en nooit hebben kunnen krijgen, om wat voor reden dan ook. Bij kinderloosheid mag je niet alleen denken aan het stel, dat jarenlang gedokterd heeft  en waarbij, ondanks alle moderne technieken, de pogingen niet tot een kind hebben geleid.  Je mag ook denken aan mensen die “vrijwillig “geen kinderen nemen, omdat er een erfelijke zieke in de familie is en de kans groot is dat hun kind deze erfelijke ziekte zal krijgen. Mensen die ongehuwd zijn, nooit de juiste partner zijn tegengekomen en een kind alleen een compleet gezin willen aanbieden.  En mensen die te laat beseffen dat ze nog een kind willen op het moment dat de natuur het eigenlijk onmogelijk maakt. En zo kunnen er heel veel redenen zijn waarom iemand ongewild kinderloos is.

Bij ongewild kinderloos zijn, hoort rouwen. Kun je dan ook rouwen om iets wat je nooit hebt gehad. Ja, dan kun je.  En al ben ik niet kinderloos,  ik voel wel de pijn  voor een kind dat er nooit heeft mogen zijn.  Een pijn die al een groot deel van mijn leven met mij mee loopt. Een verlies van een toekomst die ik voor ogen had, het kind dat ik nooit mocht baren, maar in mijn hart er al was en klaar om geboren te worden. Het heeft echter nooit zo mogen zijn.

kinderloosheid2En zoals vaak gezegd wordt:  ik heb niets te klagen, ik heb een kind. Inderdaad ik ben gezegend met één dochter en heb inmiddels drie kleinkinderen. En zeker deze laatsten hebben de pijn een heel stuk weggenomen. Toch kunnen ze niet helemaal de pijn wegnemen dat ik niet meer kinderen heb kunnen krijgen, terwijl het mijn diepste wens was. Een toekomst die ik jaren voor me hebt gezien, een toekomst als moeder van meerdere kinderen, heb ik niet mogen krijgen.  Een verlies van iets wat ik nooit heb gehad.

En inderdaad, ik had het geluk dat ik al een kind had, toen ik de lange weg ging langs artsen om toch nog een keer een eigen kind in mijn armen te mogen sluiten. Dat verzachtte wellicht iets de pijn. Toch doet een dag als Moederdag me wel enorm denken aan alle vrouwen die ongewild geen kinderen hebben. Die zo graag moeder had willen worden en het om wat voor reden dan ook niet hebben mogen worden. En die doordat ze geen moeder zijn geworden, ook geen oma zullen zijn. Het is dus een pijn die nooit weggaat.  De pijn wordt anders met de tijd. Beginnend met de pijn van het ongewild geen kind  hebben. En als je dan na een lange tijd hebt leren leven met dit verdriet, als je het ongewild geen moeder zijn, de kinderloosheid,  hebt geïntegreerd in je leven, als kinderloosheid een deel geworden is van je leven, komt een volgend verdriet. Je leeftijdsgenoten worden oma, terwijl jij daar met lege handen staat. Had je verwacht dat het verdriet over zou gaan als je in de overgang kwam, omdat je dan geen kinderen meer kon krijgen, komt de pijn op een andere manier weer helemaal terug.

kinderbedjeEn weer ga je door en dan overlijd je partner. En daar sta je dan alleen aan zijn of haar kist. Geen dochter of zoon naast je, en je mist zo intens je dochter of zoon dat je even niet weet wat het meeste pijn doet. Het verlies van je partner of het verlies van het kind, dat nooit mocht komen.

Ongewild kinderloos zijn doet pijn. Het is het verlies van een toekomst die men dacht te hebben.

En hoe is het met jou? Ken jij iemand die ongewild kinderloos is? Hoe steun jij die?

Advertenties

One thought on “Het verdriet van kinderloosheid

  1. petra 26 oktober 2014 / 2:27 pm

    Het zou mooi zijn als er een ” kinderlozendag” zou zijn. Waarop er even bewust aandacht is voor de groep ongewenst kinderlozen. Want als kinderloze slik je op moederdag, op alle kraamvisites, als je collega’s hun bevalling breed uitmeten bij de koffie, als je vriendinnen vol zitten van hun kinderverhalen waar jij niet aan mee kunt doen, zeker in deze tijd kleine gezinnetjestijd draait er heel veel om de kinderen…, als iedereen oma wordt en daar vol van zit. ., als je stilletjes denkt bij een begrafenis;”en als ik nou ooit weduwe word…..???
    .Er is tegenwoordig overal een dag voor, dus een kinderloosheiddag kan er ook nog wel bij! En dan dus niet als slachtofferdag maar een moment waarop betrokkenen blijk kunnen geven dat ze het niet vergeten zijn dat jij aan dat stukje leven niet mee kan doen en ze beseffen dat die pijn er stilletjes altijd is, hoe veel ook van je leven maakt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s