Gaat het ooit over?

Deze vraag krijg ik regelmatig. En steevast is mijn antwoord: Nee, het gaat nooit over, het wordt anders, maar overgaan gaat het nooit.grieve never ends

Verdriet om het verlies gaat niet over.  Je leert er mee leven, het wordt een onderdeel van jou, waardoor je niet meer dagelijks overspoeld wordt door het verdriet. Je draagt het verdriet als liefde in je hart voor de overledene met je mee. De momenten van verdriet, gemis kunnen verwacht of onverwacht opduiken. Zelfs jaren na de dood van een geliefd persoon, zijn er van die onverwachte momenten,  dat je de intense pijn van het verdriet weer ervaart. Bijvoorbeeld als er iemand aan het hoofd van de tafel gaat zitten, waar voorheen altijd je partner zat.  Of je ziet een meisje fietsen dat van achteren sprekend op je overleden dochter lijkt. En de verwachte  momenten waarvan je weet dat ze de pijn van het verlies weer laten voelen, zoals de geboortedag en sterfdag van de overledene, de trouwdag van je kind, de kerstdagen. Ieder die een naaste heeft verloren heeft van de specifieke dagen waarvan je van te voren al weet, dat het pijn gaat doen dat de overledene er niet bij is.

Als ik zou zeggen, dat het ooit over gaat, heb je nooit meer van zulke momenten. Want al het verdriet is dan over, weg. En we weten dat we altijd zulke momenten zullen hebben, dat herinneringen aan de overledene ons raken, ons weer verdrietig, boos, bang of blij maken.  Vandaar dat ik zeg, het gaat nooit over.

Het fijne is, vind ik, dat je dan ook geen moeite hoeft te doen om het te laten overgaan. Je hoeft enkel nog te proberen te leven met het verdriet om het verlies van je dierbare. Samen met het verdriet leven. Zonder degene die is overleden, ga je verder op weg in je leven. Soms zal je het gevoel hebben dat de overledene naast je loopt. Je weet bijna zeker wat die gedaan, gevoeld en gedacht zou hebben in jouw geval. Soms zal je je boos voelen, omdat je alleen je weg mag gaan, zonder de steun van degene die jij lief had en die is overleden. Die doordat hij of zij dood is, de weg in het leven voor jou nog moeilijker maakt.

het gaat nooit overPak je verdriet op, omarm het, ga er samen mee op weg. En nee, je hoeft het geen plekje te geven. Je kunt het overlijden van een dierbare geen plekje geven. Waar zou dat plekje dan moeten zijn? In je arm, je grote teen, in je hart, in je linkerhersenhelft of in je rechter? Zie hoe onzinnig het is om te zeggen dat je het een plekje moet geven. Het verdriet, het gemis van een dierbare overledene is een onderdeel van jou, van je totale zijn. Het verdriet en jij samen, zijn wie jij bent. Eerst zal je ervaren dat jij en je verdriet apart zijn, maar in de loop van de tijd zal je merken dat jullie samensmelten, integreren tot één geheel. Waardoor je groter en vollediger wordt.

En nee, ook de tijd heelt niet alle wonden, maar helen heeft wel tijd nodig. Geef jezelf dat cadeau om weer heel, één geheel te worden. Heel worden betekent dat we de pijn van het verdriet mogen ervaren en mogen laten zijn.  Totdat we weer heel zijn,  Door te ervaren dat het verdriet van het verlies, de liefde voor de overledene en wij samensmelten, voelen we ons weer heel. En als gevolg daarvan worden we groter en gaan meer volledig leven. We omvatten wat we anders verloren hadden als we onze hart en hoofd gesloten hadden gehouden en geprobeerd hadden het verdriet een plek te geven. We omvatten wat we verloren zouden hebben als we niet de tijd nemen om te helen.

Nee, het gaat nooit over. Maar we kunnen wel weer heel worden.

Advertenties

11 thoughts on “Gaat het ooit over?

  1. Jan Verhoeven 2 maart 2014 / 10:59 pm

    Mooi gezegd José!

  2. josien hoeve 2 maart 2014 / 11:15 pm

    “Er zijn tranen, die niet gedroogd willen worden
    Er is verdriet, dat niet gedeeld kan worden
    Er is een lege plek, die niet gevuld kan worden.”

  3. bewustzin 18 maart 2014 / 9:42 pm

    Ik had een vlinder in mijn handen gevangen,
    wat ´m daar hield was mijn verlangen.
    Toen kreeg ik het in de gaten:
    hij kan pas vliegen als ik los kan laten.

  4. Rene Heinrichs 20 januari 2016 / 11:35 am

    Dank je wel Jose. Mooie tekst. Heb jij dat boek geschreven? Zeer herkenbaar en helpend geschreven.
    Zie uit naar meer.
    H.g. Rene H.

  5. Lydia De Schauwer 7 maart 2016 / 3:24 pm

    Ontzettend ware tekst,gans mijn voelen is hier vertaald.

  6. Marc Depuydt 8 april 2016 / 4:01 pm

    Neen, het gaat nooit over. Ik vind dat je het wel een plaatsje moet geven in je leven anders kan je niet verder met je leven. Inderdaad, de lege plaats wordt niet meer gevuld

  7. .... 17 juni 2016 / 7:08 pm

    De inhoud van de kleinste traan is zo onmetelijk groot!

  8. Corrine Kosse 11 juli 2016 / 4:55 pm

    Mijn kind* loslaten was het zwaarste wat ik moest doen in mijn leven. Voor haar geen pijn meer, maar wat missen we haar vreselijk. Een plekje geven kan ik niet, over haar praten zal ik altijd blijven doen!

    • Erica Muhs 28 juni 2017 / 9:38 am

      Zo herkenbaar. Mijn Martine overleed op 16 januari 2016. Ze golft door me heen. Het gekke is dat ik toch steun ervaar als ik de commentaren lees op bovenstaand verhaal. Het is zo waar wat daar staat. Met liefdevolle groet. Erica Muhs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s