Mogen we erbij zijn?

oma en kleinkindDood en doodgaan is een onderdeel van de levenscyclus. Het is op het moment dat we geboren worden de enige zekerheid die we hebben. De manier waarop we met de dood omgaan is echter de laatste decennia erg veranderd. De belangrijkste oorzaak hiervan is, denk ik, de ontwikkelingen en de vooruitgang in de medische wetenschap. We gaan er van uit de nieuwste medicijnen en technieken onze dierbare beter zullen maken als er zich een ernstige, terminale ziekte openbaart. Dood wordt gezien als een medische fout, de medische wetenschap kon onze geliefde niet beter maken. Dood is steeds minder een onderdeel van het leven geworden, waardoor de dood ook steeds verder van ons af staat.

Vroeger leefde vaak meerdere generaties samen en een overlijden, zeker van een ouder persoon, vond in huiselijke kring plaats. De dode werd opgebaard in het opkamertje, kinderen speelden gewoon rondom de overledene, het was een onderdeel van het leven. Zoals men nog ziet in andere delen van de wereld.

In de westerse maatschappij overlijden veel mensen in het ziekenhuis of verpleeghuis. Ver van huis, ver van het gezin en ver van de kinderen.

Kinderen die in hun nabijheid de dood van een geliefd persoon meemaken, zijn erg kwetsbaar.  En zaken die een kind pijn doen, wil men van een kind weghouden. En hoewel recent onderzoek  heeft aangetoond dat het beter is om open en eerlijk tegen kinderen te zijn, hebben veel volwassenen toch het idee dat kinderen niet met de dood om kunnen gaan, en krijgen kinderen daardoor niet de begeleiding die ze nodig hebben.

Kinderen staan niet meer automatisch aan het bed van een stervende, omdat de stervende niet thuis wordt verzorgd.  Het contact is niet automatisch en kinderen worden weggehouden van het bed van een stervende, meestal zoals gezegd om het kind te beschermen. De volwassene, soms zelf ook de professional, denkt,  dat het te heftig is voor een kind. Terwijl aan de andere kant men het kind via de media, wel blootstelt  aan geweld, moord e.d. Maar dat is een ander verhaal.

hospicecareHet kind weghouden van het bed van een stervend familielid of vriend kan echter ongewilde effecten hebben. Het kind heeft niet de gelegenheid om de laatste dagen met de geliefde persoon door te brengen, heeft niet de gelegenheid om vaarwel te zeggen. En kinderen hebben een levendige fantasie. Ze zien dat hun ouders en /of andere naasten erg verdrietig, boos of angstig zijn, weten dat er wat aan de hand is.  Kinderen gaan dan zelf fantaseren over hoe en wat er zal zijn en deze scenes zijn erger  en gruwelijker (mede ook door wat ze meekrijgen van de media) dan de werkelijkheid. Door het kind voor te bereiden op  wat het kan verwachten en ze de gelegenheid te geven het stervensproces van nabij mee te maken in de aanwezigheid van volwassenen die het kind begeleiden, leert het kind ervaren hoe een stervensproces een onderdeel van het leven is.

Samen toeleven naar de dood van een geliefd persoon, saamhorigheid, samen afscheid nemen van de geliefde persoon, eerlijk benoemen dat de geliefde persoon dood gaat, dat is een ervaring die het kind kan helpen te begrijpen dat sterven een onderdeel van het leven is, het kind helpen in zijn rouwproces in de komende jaren.

Gun het kind zijn plaats aan het bed van een geliefde stervende.

Advertenties

One thought on “Mogen we erbij zijn?

  1. Jopie voesenek 6 januari 2014 / 3:59 pm

    Goed omschreven, voor mijn is het ook belangrijk dat jong en oud erbij betrokken is, geeft Inderdaad een gevoel van saamhorigheid, en je kunt er voor elkaar zijn,je deelt hetzelfde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s